Ostatnia Kolonia John Scalzi
"Pozwól, że opowiem Ci o światach, które zostawiłem za sobą."
Świetne zwieńczenie, jak na razie, zarąbiastej wznowionej serii z kolejną świetną okładeczką. Nic na to nie poradzę, że uwielbiam tą serię, więc jestem kompletnie nieobiektywna w ocenie. Kolejny raz jest bardzo lekko, obrazowo, zabawnie przede wszystkim: czysta przyjemność czytania i nawet nie drażni to, że to jest kolejna część, bo wiadomo, jak to bywa z częściami...
Nie będę oczywiście opisywała, że chodzi tutaj o imperializm i o to, że ludzie jak zwykle wszystko niszczą i zdobywają, niszcząc. Kosmiczne bitwy, polityczne intrygi, szybka akcja. Ten tom bardziej zagłębia się w galaktyczną politykę, spiski i kosmiczne bitwy. Jest bardzo żywiołowo do tego, a przede wszystkim śmiesznie. Bardzo mi odpowiada zastosowana narracja przez autora.
Mega polecam całą serię i oczywiście czekam na wznowienie kolejnej części, przydałoby się też pomyśleć o minitomach, które też na pewno są warte przeczytania!
MOJA OCENA: 7/10
PRZECZYTAJ FRAGMENT!
Pozwól, że opowiem ci o światach, które zostawiłem za sobą.
Ziemię znacie, wszyscy ją znają. To miejsce narodzin ludzkości, choć w tym momencie niewielu uważa ją za naszą - domową planetę - planeta Phoenix pełni tę funkcję od czasu, gdy powstała Unia Kolonialna i stała się siłą przewodnią dla ekspansji i ochrony naszej rasy we wszechświecie. Ale nigdy nie zapomina się, skąd się pochodzi.
Bycie z Ziemi w tym wszechświecie jest jak bycie dzieciakiem z małego miasteczka, który wsiada do autobusu, jedzie do wielkiego miasta i spędza całe popołudnie gapiąc się na wszystkie wysokie budynki. Potem zostaje napadnięty za przestępstwo podziwiania tego dziwnego nowego świata, który ma w sobie takie rzeczy, ponieważ rzeczy w nim nie mają zbyt wiele czasu lub sympatii dla nowego dzieciaka w mieście, i są szczęśliwi mogąc go zabić za to, co ma w walizce. Małomiasteczkowy dzieciak szybko się o tym przekonuje, bo nie może już wrócić do domu.
Spędziłem siedemdziesiąt pięć lat na Ziemi, mieszkając przeważnie w tym samym małym miasteczku w Ohio i dzieląc większość tego życia z tą samą kobietą. Ona umarła i została. Ja żyłem i odszedłem.
Następny świat jest metaforyczny. Siły Obrony Kolonialnej zabrały mnie z Ziemi i zatrzymały te części mnie, które chciały: moją świadomość i niewielką część mojego DNA. Z tego ostatniego zbudowali mi nowe ciało, które było młode, szybkie, silne, piękne i tylko częściowo ludzkie. Wepchnęli do niego moją świadomość i nie dali mi wystarczająco dużo czasu, żebym mógł się chwalić moją drugą młodością. Następnie zabrali to piękne ciało, które było teraz mną i spędzili następne kilka lat aktywnie próbując je zabić, rzucając mnie na każdą wrogą rasę obcych, jaką tylko mogli.
Było ich wiele. Wszechświat jest ogromny, ale liczba światów odpowiednich dla ludzkiego życia jest zaskakująco mała, a tak się składa, że przestrzeń kosmiczna jest wypełniona wieloma innymi inteligentnymi gatunkami, które pragną tych samych światów co my. Wygląda na to, że bardzo niewiele z tych gatunków jest zwolennikami koncepcji dzielenia się, my z pewnością nie jesteśmy. Wszyscy walczymy, a światy, które możemy zamieszkiwać, wymieniają się między sobą, dopóki jeden lub drugi nie obejmie ich tak mocno, że nie da się ich oderwać. W ciągu kilku stuleci nam, ludziom, udała się ta sztuczka na kilkudziesięciu światach i nie udała się na kilkudziesięciu kolejnych. Nie przysporzyło nam to zbyt wielu przyjaciół.
Spędziłem na tym świecie sześć lat. Walczyłem i prawie zginąłem, więcej niż raz. Miałem przyjaciół, z których większość zginęła, ale niektórych uratowałem. Poznałem kobietę, która była boleśnie podobna do tej, z którą dzieliłem życie na Ziemi, ale która mimo to była całkowicie odrębną osobą. Broniłem Unii Kolonialnej i wierzyłem, że w ten sposób utrzymuję ludzkość przy życiu we wszechświecie.
Na koniec Siły Obrony Kolonialnej zabrały część mnie, która zawsze była mną i włożyły ją do trzeciego i ostatniego ciała. To ciało było młode, ale nie tak szybkie i silne. W końcu było tylko człowiekiem. Ale to ciało nie będzie musiało walczyć i umierać. Brakowało mi bycia tak silnym jak superbohater z kreskówek. Nie tęskniłem za tym, że każde obce stworzenie, które spotykałem, bardzo starało się mnie zabić. To była uczciwa wymiana.
Następny świat jest prawdopodobnie dla Ciebie nieznany. Stań ponownie na Ziemi, naszym starym domu, gdzie miliardy ludzi wciąż żyją i marzą o gwiazdach. Spójrz w niebo, na gwiazdozbiór Rysia, mocno zaznaczony przez Ursa Major.
Znajduje się tam gwiazda, żółta jak nasze Słońce, z sześcioma głównymi planetami. Odpowiednio trzecia z nich, jest podróbką Ziemi: 96 procent jej obwodu, ale z nieco większym żelaznym jądrem, więc ma 101 procent jej masy (tego 1 procenta za bardzo nie widać). Dwa księżyce: jeden dwie trzecie wielkości ziemskiego księżyca, ale bliżej niż Luna, więc na niebie zajmuje tyle samo miejsca. Drugi księżyc, przechwycona asteroida, jest znacznie mniejszy i znajduje się bliżej. Znajduje się na niestabilnej orbicie, w końcu przechyli się i wpadnie na planetę poniżej. Według najlepszych szacunków stanie się to za jakieś ćwierć miliona lat. W tej chwili tubylcy nie są zbytnio zaniepokojeni.
Ten świat został znaleziony przez ludzi prawie siedemdziesiąt pięć lat temu, Ealanie mieli tam kolonię, ale Siły Obrony Kolonialnej to skorygowały. Następnie Ealanie, powiedzmy, sprawdzili matematykę tego równania i minęło kolejnych kilka lat, zanim wszystko zostało uporządkowane. Kiedy to się stało, Unia Kolonialna otworzyła świat dla kolonistów z Ziemi, głównie z Indii. Przybywali oni falami, pierwsza po tym, jak planeta została zabezpieczona przed Ealanami, a druga wkrótce po Wojnie Subkontynentalnej na Ziemi, kiedy wspierany przez Okupację rząd próbny zaoferował najbardziej znaczącym zwolennikom reżimu Chowdhury'ego wybór między kolonizacją a więzieniem. Większość z nich udała się na wygnanie, zabierając ze sobą swoje rodziny. Ci ludzie nie tyle marzyli o gwiazdach, co zostali do nich zmuszeni.
Biorąc pod uwagę ludzi, którzy żyją na tej planecie, można by pomyśleć, że będzie ona miała nazwę, która odzwierciedla ich dziedzictwo. Myliłbyś się. Planeta nazywa się Huckleberry, nazwana tak bez wątpienia przez jakiegoś kochającego Twaina aparatczyka Unii Kolonialnej. Duży księżyc Huckleberry to Sawyer, mały to Becky. Jego trzy główne kontynenty to Samuel, Langhorne i Clemens, od Clemensa rozciąga się długi, kręty ciąg wulkanicznych wysp znanych jako Archipelag Livy, osadzony na Oceanie Calaveras. Większość wyróżniających się cech została nazwana w różnych aspektach Twainanią jeszcze przed przybyciem pierwszych osadników, wydaje się, że przyjęli to z wdziękiem.
Stańcie teraz ze mną na tej planecie. Spójrzcie w niebo, w kierunku gwiazdozbioru Lotosu. W nim znajduje się gwiazda, żółta jak ta, którą okrąża ta planeta, wokół której się urodziłem, dwa życia temu. Stąd jest ona tak daleko, że jest niewidoczna dla oka, co często czuję w odniesieniu do życia, które tam przeżyłem.
Nazywam się John Perry. Mam osiemdziesiąt osiem lat. Żyję na tej planecie już od prawie ośmiu lat. Jest to mój dom, który dzielę z moją żoną i adoptowaną córką. Witajcie w Huckleberry. W tej opowieści jest to kolejny świat, który zostawiam za sobą. Ale nie ostatni.
***
.jpeg)
