To - Stephen King
Moja NAJUKOCHAŃSZA POWIEŚĆ EVER!
Nie będę się rozpisywała o traumie z dzieciństwa, towarzyszącej mi do dziś:) Studzienki ściekowe, balony, klauni i... makijaż:)
Przecudowna opowieść o... wszystkim. Jest tu wszystko.
Przyjaźń. Dzieciństwo. Groza. Strach. Odwaga. Trauma. I on, najważniejszy - POTWÓR!
Przecudowny klimat - niepowtarzalny i niezapomniany!
Mogłabym pisać poematy na temat tej opowieści, ale po co?
Lepiej przeczytać całą historię!
Polecam!
MOJA OCENA: 100000000000/ 10
Nie będę się rozpisywała o traumie z dzieciństwa, towarzyszącej mi do dziś:) Studzienki ściekowe, balony, klauni i... makijaż:)
Przecudowna opowieść o... wszystkim. Jest tu wszystko.
Przyjaźń. Dzieciństwo. Groza. Strach. Odwaga. Trauma. I on, najważniejszy - POTWÓR!
Przecudowny klimat - niepowtarzalny i niezapomniany!
Mogłabym pisać poematy na temat tej opowieści, ale po co?
Lepiej przeczytać całą historię!
Polecam!
MOJA OCENA: 100000000000/ 10
PRZECZYTAJ FRAGMENT!
PO POWODZI (1957)
1
Z tego, co wiem, koszmar, który nie miał się zakończyć przez całe dwadzieścia osiem lat (jeżeli się w ogóle skończył), zaczął się od małej łódki, zrobionej z gazety i puszczonej w rynsztoku. Okręcik zakołysał się na wodzie, ponownie podniósł się, ominął dzielnie zdradzieckie wiry i kontynuował swój rejs przez Witcham Street w stronę świateł przy skrzyżowaniu Witcham i Jackson. Tego jesiennego popołudnia 1957 roku zarówno światła na skrzyżowaniu, jak i w domach były wyłączone. Padało przez dobry tydzień, a dwa dni temu do ulewy dołączyła jeszcze silna wichura. Od tej pory w większej części Derry nie było światła i jak dotąd stan ten się nie zmienił.
Mały chłopiec w żółtej kurtce i czerwonych kaloszach biegł radośnie obok gazetowego okręcika. Deszcz nie przestał padać, ale stracił nieco na sile. Nareszcie. Wielkie krople bębniły w żółty kaptur nieprzemakalnej kurtki chłopca, a odgłos ten przypominał mu odgłos deszczu tłukącego w dach szopy... Lubił ten dźwięk. Chłopiec nazywał się George Denbrough. Miał sześć lat. Jego brat William, znany dzieciom ze szkoły podstawowej w Derry (oraz nauczycielom, którzy jednak nigdy nie zwróciliby się do niego w ten sposób) jako Bill Jąkała, leżał w łóżku, pokasłując, złożony fatalną grypą, która na szczęście powoli zaczynała już mijać. Tej jesieni 1957 roku, osiem miesięcy przed rozpoczęciem prawdziwego koszmaru, dwadzieścia osiem lat przed ostatnią jego odsłoną, Bill miał dziesięć lat.
To Bill zrobił okręcik, obok którego biegł teraz George. Zrobił go, siedząc na łóżku oparty plecami o stos poduszek, podczas gdy ich matka grała w salonie na fortepianie „Dla Elizy”, a deszcz bębnił nieustannie o szyby okna sypialni. Mniej więcej na wysokości trzech czwartych ulicy w stronę skrzyżowania i wyłączonych świateł Witcham Street była zablokowana dla ruchu przez grudy błota i cztery pomalowane na pomarańczowo drewniane kozły. Na każdym z nich widniał napis: Wydział Robót Publicznych Derry. Za nimi można było dostrzec wydobyte z kanałów przez deszcz gałęzie, kamienie i wielkie, lepkie sterty jesiennych liści. Woda z początku poczynała sobie ostrożnie i z umiarem, dopiero na trzeci dzień zaczęła przebierać miarę. Do południa czwartego dnia przez skrzyżowanie Jackson i Witcham zaczęły przepływać odwalone kawałki asfaltu, przypominające maleńkie tratwy pośród strumieni białej, spienionej wody. Do tego czasu wielu ludzi w Derry zaczęło opowiadać nerwowe dowcipy o budowie arki. Departament Robót Publicznych zdołał utrzymać Jackson Street otwartą, ale Witcham była nieprzejezdna od kozłów aż do centrum miasta.
Wszyscy jednak zgodnie stwierdzili, że najgorsze już minęło. Poziom Kenduskeag w Barrens obniżył się znacznie i sięgał parę cali poniżej cementowych brzegów kanału, przepływając przez centrum miasta. Teraz więc grupka mężczyzn - a pośród nich również Zack Denbrough, ojciec George’a i Billa - zaczęła usuwać worki z piaskiem, którymi dzień wcześniej w pośpiechu obłożono brzegi kanału. Jeszcze wczoraj podwyższenie stanu wód, a co za tym idzie, fala powodzi, wydawały się niemal nieuniknione. Bóg wiedział, że to już miało miejsce w 1931 roku. Katastrofa, która wówczas nastąpiła, kosztowała miliony dolarów i prawie dwa tuziny istnień ludzkich. To było dawno temu, ale wciąż jeszcze żyło sporo ludzi, którzy pamiętali to wydarzenie na tyle dobrze, aby móc wystraszyć pozostałych. Jedną z ofiar powodzi znaleziono dwadzieścia pięć mil na wschód, w Bucksport. Ryby wyżarły temu nieszczęśnikowi oczy, trzy palce, penis oraz większą część jego lewej stopy. W rękach, a właściwie w tym, co z nich pozostało, ściskał kurczowo kierownicę forda.
Teraz jednak poziom wody opadał, a kiedy w górze rzeki ruszy nowa hydroelektrownia z tamą, rzeka przestanie być zagrożeniem. Tak w każdym razie twierdził Zack Denbrough, który pracował dla Bangor Hydroelectric. Nie było sensu martwić się przyszłymi powodziami. Należało przetrwać obecną, przywrócić miastu prąd, a potem zapomnieć o wszystkim. W Derry zapominanie o tragediach i katastrofach było nieomal sztuką, o czym Bill Denbrough dowie się z czasem.
George zatrzymał się tuż za drewnianymi kozłami, na skraju głębokiej szczeliny, wyrwanej z asfaltowej nawierzchni Witcham Street. Biegła ona niemal dokładnie ukośnie. Kończyła się po drugiej stronie ulicy, nieco na prawo, około czterdziestu stóp w dół wzgórza od miejsca, w którym się teraz znajdował. Roześmiał się w głos - radosny, samotny śmiech dziecka rozjaśnił nieco szarość tego ponurego popołudnia, podczas gdy prąd płynącej wody wprowadził jego papierowy okręcik na serię małych katarakt, tworzonych przez wyrwy w asfalcie. Rwąca woda wycięła kanał, który biegł wzdłuż ukośnej szczeliny, toteż okręcik zaczął przepływać z jednej strony Witcham na drugą, a prąd niósł go tak szybko, że George musiał podbiec, aby za nim nadążyć. Woda bryzgała spod jego kaloszy błotnistymi strumieniami. Ich zapięcia brzęczały radośnie, podczas gdy George Denbrough biegł na spotkanie swojej dziwnej śmierci.Uczuciem, które go w tej chwili przepełniało, była czysta i prosta miłość do swego brata, Billa... miłość i żal, że Bill nie mógł tu być, aby to zobaczyć i stać się częścią tego. Oczywiście spróbuje mu to opisać, kiedy wróci do domu, ale wiedział, że nie będzie w stanie zrobić tego tak obrazowo, jakby to zrobił Bill, będąc na jego miejscu. Bill był dobry w czytaniu i pisaniu, ale nawet mając sześć lat, George wiedział, że jego brat zbierał same piątki nie tylko z tego powodu i nie tylko dlatego, że nauczyciele lubili jego styl. Opowiadanie to była tylko jedna strona medalu. Poza tym Bill był świetnym obserwatorem.
Okręcik przemknął śmiało wzdłuż przekątnego kanału i mimo iż była to tylko strona wyrwana z lokalnej gazety, ale George wyobrażał sobie, że to prawdziwy okręt marynarki wojennej z jednego z filmów wojennych, które czasami oglądał z Billem na sobotnich seansach filmowych. Z filmu, w którym John Wayne walczył z Japońcami. Spod dziobu okrętu trysnęły strugi wody, kiedy łódka przyspieszyła, a potem dotarła do rynsztoka, po lewej stronie Witcham Street. W tym miejscu świeży strumień spływający po wyrwie w asfalcie tworzył spory wir i chłopiec miał wrażenie, że okręcik musi się tu przewrócić i zatonąć. Papierowa łódka przechyliła się na bok, a kiedy znów powróciła do pionu, na twarzy George’a pojawił się radosny uśmiech. Okręcik zaś popłynął dalej, w stronę skrzyżowania. George pobiegł za nim. Nad jego głową szumiał październikowy wiatr, przemykając pośród gałęzi drzew, pozbawionych już niemal całkiem - wskutek wichury - brzemienia różnokolorowych liści. O tak, w tym roku wiatr był bezwzględnym i surowym żniwiarzem.
2
Siedząc na łóżku Bill skończył okręcik, ale kiedy George sięgnął po niego, Bill odsunął go na bok.
- Teraz daj mi p-p-parafinę.
- Co to jest? Gdzie to jest?
- W p-p-piwnicy n-na d-dole - rzekł Bill. - W p-pudełku z napisem G-g-gulf. Przynieś mi to i nóż, i m-miseczkę. I p-paczkę z-z-zapałek.
George posłusznie poszedł po żądane przedmioty. Słyszał, jak matka nadal gra na fortepianie, tym razem nie „Dla Elizy” - lecz coś, co nie podobało mu się tak bardzo, a deszcz nadal brzdąkał miarowo o szyby. To były odgłosy, ale schodzenie do piwnicy wcale nie było miłe. Ani trochę. Nie lubił piwnicy ani schodzenia po schodach do piwnicy, bo zawsze wyobrażał sobie, że tam, na dole, w ciemnościach, coś czyha na niego. Rzecz jasna, to było głupie tak myśleć - co zgodnie twierdzili jego ojciec, matka, a nawet Bill - ale pomimo wszystko... Nie lubił nawet otwierać drzwi, aby włączyć światło, bo zawsze mu się zdawało (a to było już tak irracjonalne, że nie zwierzył się z tego absolutnie nikomu), iż kiedy będzie sięgał w stronę kontaktu, jakaś potworna, zakończona szponami łapa wciągnie go w tę ciemność, cuchnącą kurzem, wilgocią i zapachem gnijących warzyw.
Bzdura! Istoty o palcach zakończonych szponami, pokryte futrem i przepełnione żądzą mordu nie istnieją! Zdarzały się wypadki, kiedy ktoś dostawał ataku morderczego szału i zabijał parę osób - o takich rzeczach opowiadał czasem Chet Huntley w Wiadomościach - no i rzecz jasna byli też komuniści, ale w ich piwnicy na pewno nie mieszkał żaden niezwykły i krwiożerczy potwór. Mimo to zawsze było tak samo. W tych trwających bez końca chwilach, kiedy sięgał w stronę kontaktu prawą ręką (lewa zaciskała się kurczowo na framudze), woń z piwnicy zdawała się przybierać na sile i wypełniać cały świat. Zapachy kurzu, wilgoci i dawno zgniłych warzyw mieszały się ze sobą, tworząc jeden jedyny w swoim rodzaju odór - odór potwora, apoteozę wszystkich potworów. To była woń czegoś, co nie miało nazwy, woń tego skulonego, przyczajonego w ciemności i gotowego do skoku stwora, który przełknąłby wszystko, ale największą ochotę żywi do świeżego dziecięcego mięsa.
Tego ranka otworzył drzwi i sięgnął ręką do przełącznika (co zdawało się trwać w nieskończoność), jak zwykle trzymając się lewą ręką framugi i zaciskając mocno powieki. Koniuszek języka wystawał mu z kącika ust jak umierający korzeń, szukający wody na pustyni. Zabawne? Pewno. Oczywiście, że tak. Patrzcie na George’a! George boi się ciemności! Dzieciak!
Z pomieszczenia, które ojciec nazywał pokojem, a matka salonem, dochodziły dźwięki fortepianu. To brzmiało jak muzyka z innego, odległego świata. Jego palce odnalazły włącznik światła. Ach!
Przekręcił go. I nic. Ciemność. Kurczę. Nie ma prądu! George cofnął rękę tak gwałtownie, jakby wsadził ją do koszyka pełnego węży. Uciekł od otwartych drzwi piwnicy, a serce dudniło mu w piersi jak oszalałe. Nie było światła - to jasne - nie było światła. O Jezu! I co teraz? Wrócić i powiedzieć Billowi, że nie znalazł pudełka z parafiną, bo nie ma światła, a poza tym bał się, że coś mogłoby go złapać, gdyby schodził po schodach na dół - coś gorszego niż psychopatyczny morderca czy komuniści - istota o wiele bardziej zła i zabójcza? To coś mogłoby wysunąć swoją oślizgłą, gnijącą część niby mackę przez szczelinę pomiędzy stopniami schodów i schwycić go za kostkę. Bo przecież mogłoby. A może nie? Inni może by się z tego śmiali, ale nie Bill. Nie on. Bill by się wkurzył. Powiedziałby: Dorośnij, George... chcesz okręcik czy nie?
Jakby w odpowiedzi na jego myśli z sypialni doszedł go głos Billa.
- U-u-umarłeś t-tam, G-george?
- Nie, zaraz to przyniosę, Bill - odparł natychmiast.
Zatarł dłońmi ramiona, żeby usunąć z nich gęsią skórkę i żeby znów zrobiły się gładkie.
- Po prostu zatrzymałem się, żeby się napić wody.
- To się p-p-pospiesz!
Zszedł cztery stopnie w dół, do piwnicy, serce biło mu w piersi jak młotem, włosy zjeżyły się na karku, oczy miał rozszerzone, pałające zgrozą, dłonie zimne jak lód, a w głębi duszy czuł, że lada moment drzwi zamkną się, odcinając go od białego światła płynącego z okna kuchni, a potem usłyszy To, coś gorszego niż wszyscy komuniści i mordercy razem wzięci, gorszego niż Japońcy, gorszego niż Hun Attyla, a nawet setka filmów grozy połączonych w jeden. To ryknie gardłowo - a on usłyszy ten warkot i ryk na parę szalonych sekund, nim To rzuci się na niego i wypruje mu flaki.
Odór piwnicy był dziś, z powodu powodzi, gorszy niż kiedykolwiek. Ich dom znajdował się nieomal na szczycie wzgórza przy Witcham Street i udało im się dzięki temu uniknąć najgorszego, ale w miejscach, gdzie pośród starych fundamentów nastąpił przeciek, nadal stały kałuże wody. Woń była ostra i nieprzyjemna - tak że był zmuszony oddychać bardzo płytko. George, najszybciej jak mógł, przejrzał stos gratów na półce. Stare pudełka z pastą Kiwi, szmaty do czyszczenia butów, zbita lampa naftowa, prawie pusta butelka Windexa, stara, płaska puszka wosku „Żółw”.
Z jakiegoś powodu ta puszka przykuła jego uwagę i niemal przez pół minuty wpatrywał się jak zahipnotyzowany w wizerunek żółwia na wieczku. Potem odłożył ją na półkę... i wreszcie znalazł małe kwadratowe pudełko z napisem Gulf. Schwycił je i pędem wbiegł po schodach, nagle zdając sobie sprawę, że skrawek koszuli wysunął mu się ze spodni, a to może się stać przyczyną jego zguby. Istota z piwnicy pozwoli mu przebyć prawie całą drogę na górę, a potem złapie go za ten skrawek materiału i szarpnie z całej siły do tyłu... Wpadł do kuchni i zatrzasnął za sobą drzwi. Huknęły gwałtownie. Oparł się o nie plecami, miał zamknięte oczy, pot wystąpił mu na ręce i na czoło, dłoń zaciskała się kurczowo na pudełku z parafiną. Fortepian ucichł i usłyszał głos swojej mamy.
- George, czy mógłbyś następnym razem zamykać drzwi trochę głośniej? Może wtedy uda ci się stłuc parę talerzy w kuchni, tylko musisz się dobrze postarać.
- Przepraszam, mamo! - odkrzyknął.
- George, ty niezdaro - rzucił Bill ze swojej sypialni. Powiedział to cicho, żeby matka nie mogła go usłyszeć.
George zachichotał. Jego strach prysnął - opuścił go tak łatwo, jak koszmar opuszcza człowieka, który się budzi skostniały i zdyszany, który czuje swoje ciało i rozgląda się wokoło, aby się upewnić, że nic, o czym śnił, nie zdarzyło się naprawdę, a potem z miejsca zaczyna o tym zapominać. Zanim jego stopy dotkną podłogi, niepamięć ogarnia już połowę jego sennej zmory, kiedy wyjdzie spod prysznica i zacznie wycierać się ręcznikiem, dojdzie do trzech czwartych, a zanim skończy śniadanie, zapomni dokładnie wszystko. Aż do następnego razu, kiedy w uścisku koszmaru przypomni sobie wszystkie swoje lęki. Ten żółw - zastanawiał się George, podążając w stronę szuflady w szafce, gdzie trzymano zapałki. Gdzie ją wcześniej widziałem tego żółwia?
Ale nie uzyskał odpowiedzi i zbył pytanie milczeniem. Wyjął z szuflady paczkę zapałek, wziął nóż z przegródki (trzymając ostrze przezornie z dala od ciała, tak jak go uczył tata) i małą miseczkę z kredensu w jadalni. Potem udał się z powrotem do sypialni Billa.
- A-ale z ciebie d-dupek, G-george - powiedział Bill łagodnym tonem i odsunął na bok niektóre z przedmiotów i medykamentów znajdujących się na jego nocnym stoliku, pustą szklankę, dzbanek z wodą, kleenexy, książki, butelkę Vicks Vapo Rub, która towarzyszyła mu zawsze, kiedy był chory albo choćby miał katar. Wiedział, że nigdy nie zapomni tego zapachu. Było tam też radio, stare Philco, ale nie płynęły z niego dźwięki muzyki Chopina czy Bacha, tylko jednej z piosenek Little Richarda... głos był przyciszony do tego stopnia, że mogło się zdawać, iż Little Richard został do reszty obdarty ze swej mocy. Ich matka, która studiowała pianistykę w klasie fortepianu, nie cierpiała rock and rolla. Nie tylko nie lubiła - po prostu go nienawidziła.
- Nie jestem dupkiem - rzekł George, siadając na skraju łóżka Billa i kładąc przyniesione rzeczy na nocnym stoliku.
- Jesteś - odparł Bill - wielkim dupkiem z wielką brązową dziurą. To właśnie ty.
George próbował sobie wyobrazić dzieciaka, który był jedną wielką dupą na nogach, i zachichotał.
- Masz dziurę w tyłku większą niż Augusta - powiedział Bill i też zaczął chichotać.
- A ty większą niż cały stan - odparł George. Po tym zapanowała blisko dwuminutowa cisza.
Kiedy wreszcie znów zaczęli rozmawiać, mówili szeptem i była to rozmowa, która znaczy bardzo mało dla każdego prócz dwóch małych chłopców. Kłócili się, kto jest większym dupkiem, kto ma większy tyłek i bardziej brązową dziurę itp., itd. W końcu Bill powiedział jedno z zakazanych słów - oskarżając George’a, że jest wielkim zasranym dupkiem, i obaj wybuchnęli radosnym śmiechem. Śmiech Billa zmienił się w kaszel. Kiedy się w końcu uspokoił (a jego twarz - ku przerażeniu George’a - nabrała śliwkowego odcienia), fortepian znów przestał grać. Obaj spojrzeli w kierunku salonu w przekonaniu, że klapa fortepianu lada chwila zostanie zamknięta, a w korytarzu rozlegną się kroki mamy. Bill zakrył usta ręką, tłumiąc kaszel i jednocześnie pokazując w stronę dzbanka. George nalał szklankę wody, a jego brat wypił ją do dna.
Fortepian znów zaczął grać - znów „Dla Elizy”. Bill Jąkała nigdy nie zapomniał tego utworu i nawet po latach wywoływał on gęsią skórkę na jego ciele. W takich chwilach miał wrażenie, że jego serce przestaje bić, i przypominał sobie: Moja matka to grała w dniu, kiedy umarł George.
- Będziesz jeszcze kaszlał, Bill?
- Nie.
Bill wyjął z pudełka chusteczkę higieniczną, chrząknął, splunął flegmą w kleenexa, zmiął go w kulkę i wrzucił do kosza na śmieci, stojącego przy łóżku, w którym znajdowało się już wiele podobnych kulek. Potem otworzył pudełko z parafiną i odwróciwszy je, wyłożył zawartość na dłoń. George przyglądał mu się z uwagą, ale nic nie mówił ani o nic nie pytał. Bill nie lubił, jak brat mu przeszkadzał, ale George wiedział, że jeżeli tylko będzie trzymał język za zębami, brat i tak wszystko mu wyjaśni. Zwykle tak było.
Bill odkroił nożem mały kawałek parafiny, włożył go do miseczki, a potem położył na wierzch parafiny zapaloną zapałkę. Obaj chłopcy patrzyli na mały żółty płomyczek, podczas gdy słabnący wiatr raz po raz chłostał deszczem szybę okna.
- Trzeba zaimpregnować okręcik, bo w przeciwnym razie przesiąknie i zatonie - rzekł Bill.
Kiedy był z George’em, jąkał się rzadko lub wcale. W szkole jednak bywało czasem tak kiepsko, że w ogóle nie można było nic z niego wydobyć. Nie mogąc się z nim porozumieć, koledzy odchodzili, podczas gdy Bill, ściskając obu dłońmi krawędź stołu, z twarzą niemal równie czerwoną jak włosy i oczyma zmienionymi w szparki, próbował wykrztusić z siebie parę słów. Nieraz mu się udawało, kiedy indziej zaś ponosił klęskę. Gdy miał trzy lata, został potrącony przez samochód i siła uderzenia rzuciła go na ścianę budynku. Był nieprzytomny przez siedem godzin. Matka powiedziała, że to ten wypadek sprawił, iż zaczął się jąkać. George czasami miał wrażenie, że ojciec - a nawet sam Bill - w to nie wierzyli.
Kawałek parafiny prawie całkiem się roztopił. Płomień zapałki przygasał, dochodząc do końca kartonowego patyczka, robił się niebieski, aż w końcu zniknął zupełnie. Bill zanurzył koniec palca w miseczce i wyjął go z cichym syknięciem. Uśmiechnął się przepraszająco do George’a.
- Gorące - powiedział. Parę sekund później powtórzył tę czynność i zaczął rozsmarowywać parafinę wzdłuż boków okręcika, gdzie szybko zastygła, tworząc mlecznobiałe grube pasma.
- Mogę? - spytał George.
- OK. Tylko nie poplam któregoś z koców, bo mama by cię zabiła.George zanurzył palec w parafinie, która była dosyć ciepła, ale już nie gorąca, i zaczął smarować nim papierową łódeczkę.
- Nie tak dużo, dupku - powiedział Bill. - Chcesz, żeby zatonęła podczas dziewiczego rejsu?
- Przepraszam.
- Już dobrze. Rób d-dalej. S-spokojnie.
George skończył drugą stronę, a potem uniósł okręcik w dłoniach. Wydawał się trochę cięższy, ale nie za bardzo.
- Świetnie - ucieszył się. - Wyjdę i puszczę go na wodę.
- Tak. Zrób to - powiedział Bill. Nagle zaczął sprawiać wrażenie zmęczonego i nadal dręczonego chorobą.
- Chciałbym, żebyś mógł pójść ze mną - oznajmił George. Naprawdę tak było. Bill czasami był nieznośny, ale miał zawsze najlepsze pomysły i nigdy się nie mylił. - To przecież twoja łódka.
- On - rzekł Bill. - Bo to jest okręcik.
- On.
- Ja też bym chciał pójść z tobą - stwierdził ponuro Bill.
- Cóż... - George przestąpił z nogi na nogę, ściskając w dłoni okręcik.
- Nałóż coś od deszczu - rzucił Bill - bo w przeciwnym razie złapiesz grypę jak ja. Najprawdopodobniej i tak się zarazisz. Ode mnie.
- Dzięki, Bill. To świetny okręcik. - I zrobił coś, czego nie robił od dawna, a czego Bill nigdy nie zapomniał - pochylił się i pocałował brata w policzek.
- Teraz to już na pewno złapiesz grypę, ty dupku - powiedział - ale mimo wszystko wyglądał na zadowolonego. Uśmiechnął się do George’a i dodał: - I odłóż to wszystko na miejsce, bo się mama wścieknie.
- Pewno. - Zabrał przyniesione rzeczy i przeszedł przez pokój z okręcikiem na wierzchu pudełka z parafiną.
- G-g-george?
George odwrócił się, aby spojrzeć na brata.
- B-bądź ostrożny.
- Pewno.
Jego czoło zmarszczyło się nieznacznie. To było coś, co zwykle mówiła mama, a nie starszy brat. Równie dziwne wydało mu się to, że pocałował Billa w policzek. Nie robił tego już od dawna.
- Pewno, że tak.
I wyszedł. Billy nie zobaczył go już nigdy więcej.
(...)
***
Derry to małe miasto w stanie Main - nawiedzone miasto - w którym pewnego razu grupa dzieci spotkała TO. Większość z nich miała szczęście, uszła z życiem i wyjechała z Derry. Po dwudziestu latach TO znowu daje o sobie znać, a ci, którzy przeżyli, zostają wezwani do powrotu w rodzinne strony. Zapomniane strachy dzieciństwa powracają. Dzieci sa już dorosłymi, ale muszą odnaleźć w sobie dziecięcą wiarę, lojalność i odwagę by skutecznie stawić mu czoła.
So...
***
Ekranizacja z 1990 roku
Ekranizacja z 2017 roku
SCARY MOMENTS
ZGARNIJ EBOOKA W
