Czerwona zima Cameron Sullivan

 "Wszyscy znaleźliśmy się tutaj z tego samego powodu: Bestii. Tajemniczy stwór od miesięcy terroryzował okoliczne wzgórza i pastwiska, zabijając wieśniaków na polach i podróżnych na drogach. Co ciekawe, choć było wielu świadków, to nikt nie potrafił go dokładnie opisać. Powszechnie zgadzano się tylko, że zwierz jest ogromny i przerażający."

Nie spodziewałam się tak dobrej powieści. Nie spodziewałam się tak inteligentnej powieści. Ani tak klimatycznej, pełnej mrocznej magii i świetnego poczucia humoru.

Lubię się nie spodziewać.

Chociaż zostałam wrzucona w opowieść z poczuciem, że powinnam coś już o niej wiedzieć, /nawet kilka razy sprawdzałam, czy to nie jest jakaś kontynuacja/ to narracja i duża dojrzałość warsztatu autora była tak czarowna i hipnotyczna, a przede wszytkim obrazowa i nieodkładalna, że nie poczułam się zniechęcona, jak to zazwyczaj bywa z tego rodzaju manewrami literackimi i /w/rzutami na głęboką wodę.

Uwielbiam motyw pasożyta umysłu, który jest bardzo inteligentny, posiada niejednoznaczną moralność i współgra ze swoim gospodarzem, dlatego od razu po i za-uwielbiałam zarówno Sebastiana Gravesa – człowieka wielu talentów i profesji, głównego bohatera tej epickiej opowieści, jak i jego... demona/?/😎

Kim jest Sebastian?

Profesorem i prawnikiem. Lekarzem i hieną cmentarną. Zaklinaczem duchów i Alchemikiem. A przede wszystkim jest "nosicielem" mrocznej istoty, z którą jest niezwykle kompatybilny, pod wieloma względami, /konwersacyjnymi też, ku mojej uciesze, ponieważ dialogi prowadzone we własnej głowie uważam za fascynujące!/, której dał się dobrowolnie opętać, Sarmodela. 

Satysfakcjonująca więź!

Sebastian zostaje wezwany do Gévaudan, by zgładzić krwiożerczą Bestię: potwora, którego, jak sądził, pokonał już dwadzieścia lat wcześniej, a którego dokładnie nikt nie widział. 

Narracja prowadzi nas przez czas teraźniejszy, ale też wraca do tego, co było przedtem, co stopniowo rozszerzało moją wiedzę na temat wydarzeń, które jeszcze nie nadeszły. Poznajemy dzięki tej podróży wiele fantastycznych opowieści, oprócz oczywiście tej głównej: wiedźmy, starożytne byty, klątwy, magiczne pakty, różnorakie, sprytnie połączone ze sobą wątki religijne. 

Jest też spora dawka LGBT, ale w tym przypadku kompletnie mi to nie przeszkadzało, co uważam za sukces autora.

Podsumowując.

Nigdy nie sięgnęłabym po tą powieść, gdybym sugerowałą się okładką, która zapowiadała... zwykłe fantasy.

A tu zwykłość nie ma swojego miejsca. Czułam się trochę tak, jakbym czytała Wiedźmina w mrocznym stylu, na bardzo wysokim, ale innym poziomie, więc szkoda, że nie widać tego na opakowaniu tej uczciwej, epickiej, wytrawnej i inteligentnej opowieści.

Czekam z niecierpliwośćią na kontynuację, która poniekąd się gdzieś tam między wierszami zapowiedziała chyba...

MOJA OCENA: 8/10

PRZECZYTAJ FRAGMENT!

TU

***

Tajemnicza, pełna magii, demonów i seksu

Zainspirowana osiemnastowieczną legendą o Bestii z Gévaudan Czerwona Zima to obfitująca w zaskakujące zwroty akcji i zagadki, mroczna, lecz i pełna humoru powieść, doskonała dla wielbicieli sagi o Wiedźminie i książek Susanny Clarke.

W 1785 roku profesor Sebastian Grave otrzymuje wiadomość, że straszliwa Bestia z Gévaudan powróciła i francuska prowincja znów spływa krwią. Grave to pogromca potworów o ogromnym doświadczeniu. Dwadzieścia lat wcześniej był świadkiem jej zbrodni podczas długiej i krwawej zimy. Przeżył też wtedy płomienny romans z synem barona.

Teraz Sebastian znów został wezwany na łowy przez Antoine’a Avenela d’Ocerne, swego dawnego kochanka, który dzieli z nim ponurą historię Bestii i straszliwy sekret. Chcąc skończyć z Bestią raz na zawsze i mając nadzieję na odnowienie relacji z Antoine’em, Sebastian odpowiada na wezwanie.

Niektórych potworów nie da się jednak pogrzebać na zawsze…

Godzina wilka Robert McCammon

Jeśli ktoś szuka powieści o wilkołaku - oto ona. Wiadomo, że ta tematyka jest bardzo rzadka, więc tym bardziej należy po nią sięgnąć, a zresztą - jest jest to historia rewelacyjna.

Jedna z lepszych autora. Z zupełnie innym podjeściem do tematu - to trochę tak, jakby się oglądało opowieść o Drakuli w filmie  Drakula. Historia nieznana.

Świetnie napisana, soczysta, uczciwa, z wysokim poziomem niebezpieczeństwa nieodkładalności.

Druga jej część jest niedostępna w Polsce, ale po wznowieniu części pierwszej mam nadzieję, że wydawnictwo pójdzie za ciosem w cały cykl. 

MOJA OCENA: 9/10

PRZECZYTAJ FRAGMENT!

1

 Trwała wojna.

Do lutego 1941 roku przeskoczyła jak burza z Europy na wybrzeże północno-zachodniej Afryki. Wtedy właśnie z pomocą Włochom przybył do Trypolisu na czele niemieckich oddziałów doświadczony hitlerowski dowódca, Erwin Rommel. Wkrótce zaczął odpychać siły brytyjskie w kierunku Nilu.

Oddziały Afrikakorps parły do przodu przez krainę zabójczego gorąca, burz piaskowych, wąwozów i skalistych urwisk opadających setki stóp w dół na pustynne równiny, które od wieków nie zaznały deszczu. Siły niemieckie posuwały się wzdłuż drogi równoległej do wybrzeża, prowadzącej z Bengazi przez Al-Mardż, Darnę i Al-Ghazalę. Masy żołnierzy, broni przeciwpancernej, samochodów ciężarowych i czołgów szły na wschód, odbierając Brytyjczykom dwudziestego czerwca 1942 roku twierdzę Tobruk i zbliżając się do tak pożądanego przez Hitlera trofeum, którym był Kanał Sueski. Obejmując kontrolę nad tą ważną drogą wodną, Niemcy byłyby w stanie zdusić transport morski aliantów i ruszyć dalej na wschód, aby uderzyć w odsłonięte podbrzusze Rosji.

W ostatnich dniach tego upalnego czerwca brytyjska VIII Armia, której większość żołnierzy znajdowała się w stanie bliskim skrajnego wyczerpania, brnęła w kierunku stacji kolejowej o nazwie Al-Alamajn. Na trasie jej odwrotu saperzy zakładali w panicznym pośpiechu zamaskowane pola minowe w nadziei opóźnienia marszu nadciągających sił pancernych wroga. Wśród Brytyjczyków krążyły pogłoski, że wojskom Rommla zaczyna brakować benzyny i amunicji, ale żołnierze VIII Armii czuli drżenie ziemi pod gąsienicami niemieckich czołgów, kiedy kryli się w swoich okopach, wykopanych w białej, twardej ziemi. Gdy słońce chyliło się ku zachodowi i sępy wyruszały na żer, brytyjscy żołnierze widzieli na zachodnim horyzoncie słupy kurzu. Rommel dotarł pod Al-Alamajn i nie miał zamiaru zatrzymać się wcześniej niż w Kairze.

Wieczorem trzydziestego czerwca zachodzące słońce zabarwiło na krwistoczerwono zachodni skraj mlecznobiałego nieba, rzucając długie cienie na powierzchnię pustyni. Żołnierze VIII Armii czekali na rozwój wydarzeń, podczas gdy oficerowie studiowali poplamione potem mapy, a oddziały saperów kontynuowały prace nad zakładaniem pól minowych pomiędzy brytyjskimi liniami a siłami niemieckimi. Wkrótce na ciemnym, bezksiężycowym niebie zajaśniały gwiazdy. Sierżanci sprawdzali rezerwy amunicji i rzucali ostre rozkazy żołnierzom, nakazując im uprzątnięcie okopów. Wynajdywali przeróżne zajęcia, aby tylko odciągnąć ich myśli od mającej rozpocząć się o świcie rzezi. Kilkanaście mil na zachód, gdzie tylko zwiadowcy na pokrytych piaskiem motocyklach BMW i w pojazdach opancerzonych przemierzali w ciemności pustynię, na skraju pola minowego wylądował mały, pomalowany na piaskowy kolor samolot „Storch”, wzniecając obłok kurzu z wytyczonego przez niebieskie flary pasa lądowiska. Na skrzydłach widniały namalowane czarne swastyki.

Kiedy tylko koła storcha przestały się obracać, podjechał do niego samochód sztabowy z odkrytym dachem i osłoniętymi od góry reflektorami. Z samolotu wysiadł niemiecki pułkownik, ubrany w zakurzony jasnobrązowy mundur Afrikakorps i okulary motocyklowe chroniące oczy przed wirującym w powietrzu pyłem. Do prawego nadgarstka miał przypiętą kajdankami sfatygowaną brązową teczkę. Kierowca samochodu zasalutował i otworzył drzwi pojazdu. Pilot storcha pozostał na rozkaz oficera w kabinie samolotu. Samochód sztabowy ruszył tą samą drogą, którą przed chwilą przybył, i kiedy tylko zniknął z pola widzenia, pilot pociągnął łyk jakiegoś napoju z manierki i ułożył się do drzemki na siedzeniu w kabinie.

Samochód wspiął się na niewielki grzbiet, wyrzucając spod opon piasek i ostrokanciaste kamyki. Po drugiej stronie grzbietu stały namioty i pojazdy wysuniętego batalionu zwiadowczego. Cały obóz spowijały ciemności, tylko z namiotów błyskało czasami słabe światło lub migał malutki promyk z osłoniętych reflektorów ruszającego motocykla czy opancerzonego samochodu. Samochód sztabowy zatrzymał się przed największym namiotem, ustawionym pośrodku obozowiska. Pułkownik zaczekał, aż kierowca otworzy mu drzwi, i wysiadł z pojazdu. Podchodząc do namiotu, usłyszał brzęczenie puszek i zobaczył kilka wychudłych psów myszkujących w śmieciach. Jeden z nich, z wystającymi żebrami i zapadniętymi oczami, ruszył w jego kierunku. Pułkownik kopnął psa, ledwie ten zdołał się do niego zbliżyć. Zwierzę, uderzone ciężkim butem w bok, odskoczyło do tyłu, ale nie wydało żadnego głosu. Wiadomo było, że takie kundle są zapchlone i pułkownika nie pociągała perspektywa usuwania insektów przez nacieranie skóry piaskiem z braku odpowiednich środków czystości. Pies odwrócił się, pokazując pokrytą śladami wcześniejszych kopniaków skórę. Już zapadł na niego wyrok śmierci głodowej.

Oficer zatrzymał się tuż przed klapą namiotu.

Zobaczył w ciemności coś jeszcze. Coś kryło się poza kręgiem słabego światła, poza miejscem, gdzie psy przetrząsały śmieci w poszukiwaniu odpadków.

Dostrzegł ślepia tego zwierzęcia. Błyszczały zielonym blaskiem, odbijając światło latarni oświetlającej wnętrze namiotu. Wpatrywały się w niego nieruchomo, bez śladu strachu czy prośby. „Jeszcze jeden cholerny tubylczy pies” - pomyślał oficer, chociaż nie widział nic oprócz oczu zwierzęcia. Psy włóczyły się za obozowiskami i mówiono, że wylizałyby z talerza mocz, gdyby go im podano. Sposób, w jaki pies na niego patrzył, wzbudził niepokój oficera. W oczach zwierzęcia było coś chytrego i zimnego. Pułkownik miał ochotę wyjąć lugera z kabury i posłać psa do muzułmańskiego nieba. Poczuł, jak po plecach przechodzą mu ciarki.

- Podpułkownik Voigt. Proszę wejść. Czekaliśmy na pana. Poła namiotu odsłoniła się przed przybyłym. Major Stummer, mężczyzna w okrągłych okularach, o ogorzałej twarzy i krótko ostrzyżonych rudawych włosach, zasalutował przed Voigtem, a ten odpowiedział skinieniem głowy. Wewnątrz namiotu było jeszcze trzech oficerów. Stali wokół stołu, na którym rozłożone były mapy. Światło latarni oblewało opalone teutońskie twarze, obrócone wyczekująco w kierunku Voigta. Podpułkownik przystanął przy wejściu i jeszcze raz spojrzał w prawo. Zielone ślepia gdzieś zniknęły.

- Czy coś nie tak? - zapytał Stummer.

- Nie - odpowiedział Voigt pośpiesznie, chyba zbyt pośpiesznie.

„Co za głupota denerwować się z powodu psa” - dodał w myślach. Był bardziej spokojny, gdy osobiście wydawał obsłudze przeciwpancernej osiemdziesiątki ósemki rozkaz zniszczenia czterech brytyjskich czołgów, niż w tej chwili. „Gdzie polazł ten pies? Z pewnością na pustynię. Ale dlaczego nie przyszedł buszować pomiędzy pustymi puszkami jak pozostałe psy? Jakie to śmieszne, że tracę czas na myślenie o takich rzeczach” zreflektował się. Rommel wysłał go tutaj w celu zebrania informacji dla dowództwa armii i Voigt miał zamiar wywiązać się z tego zadania.

- Wszystko w porządku, poza tym, że mam wrzody żołądka, wysypkę z gorąca na szyi i chciałbym zobaczyć śnieg, zanim zwariuję - dodał, dając krok do środka. Poła namiotu opadła za jego plecami.

Stanął przy stole razem ze Stummerem, majorem Klinhurstem i pozostałymi dwoma oficerami. Jego stalowoniebieskie oczy spoczęły na mapach. Widać na nich było niegościnny, pocięty wąwozami teren pomiędzy Wzgórzem 169, to znaczy owym małym grzbietem, przez który niedawno przejechał, a brytyjskimi umocnieniami. Zamalowane na czerwono kółka oznaczały pola minowe, a niebieskie prostokąty symbolizowały naszpikowane bronią maszynową i otoczone drutem kolczastym stanowiska obronne. Były to przeszkody, które niemieckie wojska musiały pokonać podążając na wschód. Czarne linie i prostokąty przedstawiały rozlokowanie niemieckiej piechoty i czołgów. Każda mapa była ostemplowana pieczątką batalionu rozpoznawczego.

Voigt zdjął czapkę, otarł pot z twarzy niezbyt świeżą chusteczką do nosa i zaczął studiować mapy. Był wysokim, barczystym mężczyzną o spalonej na brąz, stwardniałej skórze. Jego blond włosy zaczynały pokrywać się na skroniach siwizną, natomiast bujne brwi były już prawie całkiem siwe.

- Mam nadzieję, że te dane są całkowicie aktualne - rzucił.

- Tak jest. Ostatni patrol wrócił dwadzieścia minut temu. Voigt mruknął coś niewyraźnie, wiedząc, że Stummer oczekuje pochwały dla swojego batalionu za dokładne rozpoznanie pól minowych.

- Nie mam za wiele czasu. Feldmarszałek Rommel czeka na mnie. Jakie są pańskie uwagi?

Stummer poczuł się rozczarowany tym, że praca jego batalionu nie znalazła uznania. Dwie ostatnie ciężkie doby upłynęły jego ludziom na poszukiwaniach luki w brytyjskich umocnieniach. On sam i jego żołnierze czuli się tak osamotnieni, jakby byli na końcu świata.

- W tym miejscu. - Stummer wziął do ręki ołówek i postukał nim w jedną z map. - Sądzimy, że najłatwiejsza droga prowadziłaby przez ten teren, nieco na południe od grzbietu Ruweisat. Pola minowe nie są tutaj zbyt gęste i jak pan widzi, w tym rejonie jest luka w strefie ognia z tych dwóch stanowisk - powiedział, wskazując dwa niebieskie prostokąty. - Zmasowane uderzenie mogłoby łatwo dokonać tu wyłomu.

- Nic nie przychodzi łatwo na tej cholernej pustyni, majorze - odparł znużonym tonem Voigt. - Jeżeli nie dostaniemy w porę paliwa i amunicji, to jeszcze przed końcem tygodnia będziemy nacierać na piechotę, rzucając przed siebie kamieniami. Proszę mi złożyć mapy.

Jeden z młodszych rangą oficerów zajął się wypełnianiem polecenia. Po chwili Voigt rozpiął zamek teczki i wsunął do niej mapy. Potem zamknął teczkę, otarł pot z twarzy i nałożył czapkę. Był gotów do lotu powrotnego do stanowiska dowodzenia Rommla, gdzie przez resztę nocy czekały go dyskusje i odprawy, w wyniku których miały nastąpić ruchy piechoty, czołgów i zaopatrzenia w rejony będące celem ataku. Bez tych map decyzje feldmarszałka można by porównać do rzutu kostką.

Voigt podniósł z zadowoleniem ciężką teczkę.

- Jestem przekonany, majorze, że feldmarszałek chciałby, abym powiedział panu, że doskonale się pan spisał - rzekł w końcu. Stummer zrobił zadowoloną minę. - Wypijemy toast za powodzenie Afrikakorps na brzegach Nilu. Heil Hitler!

Voigt szybkim ruchem uniósł rękę i wszyscy obecni, z wyjątkiem Klinhursta, który nie skrywał swego braku entuzjazmu dla partii, odpowiedzieli podobnym gestem. Spotkanie dobiegło końca. Voigt odwrócił się od stołu i energicznym krokiem wyszedł z namiotu, kierując się do czekającego nań samochodu.

Był już kilka kroków od otwartych drzwi, gdy zauważył jakiś szybki ruch po prawej stronie.

Obrócił głowę w tym kierunku i nogi z miejsca zrobiły mu się jak z waty.

Tuż obok niego, bliżej niż na wyciągnięcie ramienia, stał pies o zielonych oczach. Najwyraźniej wyskoczył z drugiej strony namiotu i podbiegł do niego tak szybko, że ani kierowca, ani on sam nie zdążyli zareagować. Czarna bestia nie wyglądała jak inne wygłodniałe psy. Była wielka jak mastiff, w kłębie musiała mierzyć dwie i pół stopy, a na jej grzbiecie i udach rysowały się pod skórą mięśnie, napięte jak wiązki strun. Pies położył uszy po sobie, wpatrując się błyszczącymi jak lampy sygnałowe ślepiami wprost w oczy Voigta. To spojrzenie zdradzało inteligentnego mordercę.

„To nie pies - pomyślał Voigt. - To wilk”.

- Mein Gott - wykrztusił, jakby otrzymał cios w obolały od wrzodów żołądek.

Muskularny, potworny wilk był już na nim. W jego otwartej paszczy widać było białe kły i czerwone dziąsła. Voigt poczuł na nadgarstku, do którego miał przypiętą teczkę, gorący oddech zwierzęcia. Uświadomiwszy sobie z przerażeniem, co bestia ma zamiar zrobić, sięgnął prawą ręką do kolby spoczywającego w kaburze lugera.

Wilk zacisnął szczęki na przegubie Voigta i potężnie szarpnął głową.

Ostry odłamek złamanej kości przebił skórę na ręce i z rany trysnęła łukiem krew, pokrywając plamami bok samochodu. Voigt krzyknął, na próżno mocując się lewą dłonią z zapięciem kabury lugera. Próbował wyszarpnąć rękę, ale wilk wbił pazury w ziemię, nie dając się ruszyć z miejsca. Kierowca zamarł zszokowany, Stummer natomiast zaczął wzywać na pomoc żołnierzy, którzy właśnie wrócili z patrolu. Opalona twarz Voigta pożółkła. Wilk nie przestawał zaciskać szczęk. Jego zęby przybliżały się do siebie, przecinając kości i bluzgające krwią ciało. Zielone ślepia wpatrywały się w Voigta z wrogością.

- Pomocy, pomocy! - krzyknął podpułkownik i wtedy wilk znów szarpnął głową, przepełniając bólem każdy cal jego ciała i niemal urywając mu dłoń.

Bliski omdlenia Voigt wyrwał lugera z kabury, akurat gdy kierowca przeładował swojego waltera i wycelował go w czaszkę wilka. Voigt też skierował lufę pistoletu prosto w zakrwawiony pysk bestii.

Jednak kiedy obydwaj zaczęli ściągać spust, wilk nagle rzucił się w bok i nadal trzymając zębami nadgarstek Voigta, pociągnął go wprost pod lufę waltera. Pistolet kierowcy z głośnym trzaskiem bluznął ogniem i w tej samej chwili kula z lugera trafiła w ziemię. Pocisk z waltera przebił plecy podpułkownika, znacząc czerwoną dziurę w klatce piersiowej w miejscu wylotu. Nogi ugięły się pod Voigtem, a wtedy wilk szarpnął jeszcze raz i całkowicie oderwał mu dłoń od nadgarstka. Obręcz kajdanków połączonych z teczką zsunęła się z kikuta ręki. Szybkim ruchem łba wilk wypuścił drgającą dłoń ze swoich zakrwawionych szczęk. Spadła pomiędzy wygłodniałe psy, które od razu rzuciły się na świeży kąsek.

Kierowca wystrzelił znowu, był przerażony, a ręce trzęsły mu się ze strachu. Wilk uskoczył błyskawicznie w bok i tylko odrobina ziemi rozprysnęła się pod jego łapami. Z obozowiska nadbiegło trzech żołnierzy ze schmeisserami w rękach.

- Zabijcie go! - wrzasnął Stummer.

W tym samym momencie wypadł z namiotu Klinhurst z pistoletem w dłoni. Czarny zwierz rzucił się do przodu, przeskakując nad ciałem Voigta. Odszukał pyskiem metalową obrączkę kajdanków i zacisnął na niej zęby. Kierowca wystrzelił po raz trzeci i kula przebiła teczkę, a potem odbiła się z jękiem od powierzchni ziemi. Klinhurst wycelował swój pistolet, lecz zanim zdążył ściągnąć spust, wilk rzucił się w bok i pobiegł na wschód, niknąc wnet w ciemnościach.

Kierowca posłał za nim resztę zawartości swojego magazynka, ale nie usłyszeli żadnego skowytu. Z namiotów wybiegali kolejni żołnierze i w całym obozie zaczęły rozlegać się okrzyki ogłaszające alarm. Stummer podbiegł do ciała Voigta i przyklęknąwszy odwrócił je na plecy. Zrobiło mu się słabo na widok spływających krwią ran. Przełknął ślinę. Nie mógł pojąć, jak to wszystko mogło się tak szybko rozegrać, ale od razu zrozumiał to, co najważniejsze - wilk zabrał teczkę pełną map zwiadowczych i biegł z nią na wschód.

W kierunku linii brytyjskich.

Te mapy pokazywały także pozycje wojsk Rommla i jeżeli Brytyjczycy by je zdobyli…

- Do wozów! - wrzasnął, podrywając się na równe nogi. - Szybko, na Boga, szybko, musimy go zatrzymać!

Przebiegł obok auta sztabowego do stojącego nieopodal innego pojazdu - żółtego opancerzonego samochodu z zamontowanym z przodu ciężkim karabinem maszynowym. Kierowca podążył w ślad za nim, a inni żołnierze rzucili się do swoich motocykli BMW z przyczepami, które także były wyposażone w karabiny maszynowe. Stummer wskoczył na siedzenie pasażera, a kierowca zapalił silnik i włączył światła. Równocześnie rozległ się ryk uruchamianych silników motocykli i zabłysły światła reflektorów.

- Naprzód! - krzyknął Stummer do kierowcy, chociaż czuł niemalże, jak na jego szyi zaciska się już pętla kata.

Samochód opancerzony skoczył do przodu, podrywając spod kół obłoki kurzu, a cztery motocykle zakręciły wokół niego, przyśpieszyły i ruszyły przodem.

Wilk biegł ćwierć mili przed nimi. Jego ciało pracowało jak maszyna zaprojektowana do pokonywania dużych odległości z wielką prędkością. Przymknął oczy, zostawiając tylko szczeliny między powiekami, i zacisnął mocno szczęki na kajdankach. Ciągnięta przez niego teczka obijała się rytmicznie o ziemię, a on oddychał głęboko, sapiąc potężnie.

Skręcił kilka stopni w prawo, potem wbiegł na skalisty pagórek i zbiegł z niego, tak jakby miał wytyczoną trasę. Piasek tryskał mu spod łap, a znajdujące się na jego ścieżce skorpiony i jaszczurki rzucały się do ucieczki.

Wilk poruszył uszami. Z lewej strony zbliżał się do niego szybko jakiś warkot. Zwierzę przyśpieszyło tempo, słychać było tylko mocne uderzenia łap o stwardniałe podłoże. Warkot był coraz bliżej i w pewnej chwili dał się słyszeć niemal dokładnie po lewej stronie wilka. Snop światła z reflektora przesunął się obok niego, po czym wrócił i zatrzymał na biegnącej sylwetce. Jadący w przyczepie motocykla żołnierz krzyknął: „Jest tam!” i odbezpieczył karabin maszynowy. Obrócił lufę w kierunku zwierzęcia i otworzył ogień.

Wilk zarył łapami w miejscu, a kule wbiły się w ziemię tuż przed nim. Motocykl przemknął obok, chociaż kierowca manipulował hamulcem i kierownicą. Wilk znowu zmienił kierunek i ruszył pełną prędkością na wschód, ciągle trzymając w zębach kajdanki.

Karabin maszynowy nie przerywał swojego ujadania. Pociski smugowe znaczyły pomarańczowe linie w ciemnościach i odbijały się od kamieni jak wyrzucone niedopałki papierosów. Wilk gnał zygzakiem, trzymając klatkę piersiową przy ziemi, i mimo że kule przelatywały koło niego, przebiegł przez następny pagórek i zniknął z kręgu światła.

- Tam! - krzyknął strzelec.

Kierowca skręcił ciężkim motocyklem i popędził w ślad za wilkiem. W świetle reflektora widać było wirujący biały pył. Dodał gazu do maksimum i silnik zawarczał potężnie. Przejechawszy przez szczyt wzgórza, ruszyli w dół i wtedy w świetle reflektora ukazała się tuż przed motocyklem głęboka na osiem stóp rozpadlina. Czekała, wyszczerzona w uśmiechu. Motocykl wpadł w nią, przewrócił się kołami do góry i wtedy karabin maszynowy zaczął siać wokół kulami. Pociski odbijały się od ścian rozpadliny, trafiając w ciała kierowcy i strzelca. Motocykl rozpadł się i od razu wybuchł zbiornik benzyny.

Wilk biegł już po drugiej stronie rozpadliny, którą przesadził jednym susem, uciekając przed dzwoniącymi wokół niego kawałkami gorącego metalu.

Przez odbite od wzgórz echo wybuchu dotarł do uszu zwierzęcia, tym razem z prawej strony, odgłos jeszcze jednego drapieżnika. Wilk podniósł głowę i zobaczył reflektor kolejnego motocykla. Rozległa się seria z karabinu maszynowego i kule załomotały wokół łap wilka. Inne zaczęły przelatywać z gwizdem koło jego ciała. Wilk biegł klucząc rozpaczliwie, jednak motocykl był coraz bliżej, a kule niemal już dosięgały celu. Jeden pocisk przeleciał tak blisko, że wilk wyczuł przylepiony do niego gorzki zapach ludzkiego potu. Skręcił szybko, jeszcze raz podskoczył w powietrze nad przelatującymi pod łapami kulami i dał susa do wąwozu, który przecinał pustynię, biegnąc na południowy wschód.

Motocykl ruszył wzdłuż krawędzi wąwozu. Siedzący w przyczepie żołnierz oświetlał dno rozpadliny niewielką latarnią.

- Trafiłem go, widziałem, jak kule go sięgają…

Nagle poczuł, że jeżą mu się włosy na karku. Chciał się obrócić z latarnią, ale nie zdążył. Biegnący za motocyklem wielki czarny wilk skoczył do przodu, przeleciał nad przyczepą i uderzył całą swoją masą w kierowcę. Dwa żebra motocyklisty pękły jak spróchniałe patyki i mężczyzna runął z siedzenia. Zdążył tylko jeszcze zobaczyć, jak wilk staje na tylnych łapach zupełnie jak człowiek i przeskakuje przez szybę osłaniającą. Ogon zamiótł po twarzy strzelca, który przerażony wyskoczył z przyczepy. Motocykl przejechał jeszcze jakieś piętnaście stóp, przechylił się koszem przez krawędź wąwozu i spadł na dno. Wilk biegł dalej, znowu kierując się wprost na wschód.

Wkrótce plątanina wąwozów i pagórków ustąpiła miejsca płaskiej skalistej pustyni, oświetlonej przez jaskrawo płonące gwiazdy. Wilk biegł, nie zatrzymując się. Jego serce biło coraz gwałtowniej, a płuca pompowały czysty zapach wolności, zapach perfum życia. Rzucił łbem w lewo, wypuścił kajdanki i chwycił zębami skórzaną rączkę teczki. Przestała obijać się o ziemię. Poczuł chęć, żeby wypuścić z paszczy tę rączkę - miała na sobie znienawidzony zapach dłoni człowieka, jednak przemógł się.

I wtedy z tyłu rozległ się kolejny warkot, tym razem niższy od głosów poprzednich drapieżników. Wilk obejrzał się i zobaczył dwa żółte księżyce pędzące przez pustynię jego śladem. Nad obydwoma księżycami pokazał się czerwony ogień z lufy karabinu maszynowego. Kule uderzyły w piasek nie dalej niż trzy stopy od wilka. Zwierz skręcił, zwolnił gwałtownie i znowu rzucił się do przodu. Kolejne kule wręcz otarły się o sierść na jego grzbiecie.

- Szybciej! - krzyknął Stummer do kierowcy. - Nie zgub go! - Pociągnął za spust i zobaczył, jak wilk nagle skręca w lewo. - Do cholery, jedź równo.

Zwierzę nadal trzymało w pysku teczkę Voigta i biegło wprost do linii brytyjskich.

„Co to za wilk, który zamiast ochłapów ze śmietnika kradnie teczkę pełną map! Trzeba zatrzymać tę przeklętą bestię” - myślał Stummer. Poczuł, jak mu się pocą dłonie, i zaczął znowu celować w wilka, ale on w dalszym ciągu robił uniki. Zwalniał i gwałtownie przyśpieszał, tak jakby…

„Tak… - pomyślał Stummer - tak jakby umiał rozumować jak człowiek”.

- Równo, równo! - wrzasnął, ale samochód podskoczył na wyboju i kule znowu chybiły. Musiał celować przed wilka, licząc na to, że zwierzę wbiegnie pod deszcz pocisków. Przygotował się do odrzutu broni i nacisnął spust.

Nic. Karabin był gorący jak słońce w południe, ale musiał się zagwoździć. Albo skończyła się amunicja.

Wilk obejrzał się i zobaczył, że samochód przybliża się szybko do niego. Popatrzył znowu do przodu, jednak było już za późno: tuż przed nim, bliżej niż sześć stóp, widniały zasieki z drutu kolczastego. Wilk napiął tylne łapy i odbił się od ziemi. Jednak płot był za blisko, żeby mógł go przeskoczyć. Gdy już przelatywał nad przeszkodą, jego prawa tylna łapa uwięzła w plątaninie drutu.

- Teraz! - krzyknął Stummer - Przejedź go!

Wilk szarpnął się, napinając mięśnie w całym ciele, i zaczął drzeć ziemię przednimi łapami, ale bez skutku. Stummer uniósł się na swoim siedzeniu, pęd powietrza uderzył mu w twarz. Kierowca wcisnął do końca pedał gazu. Jeszcze pięć sekund - i opancerzony pojazd zmiażdży wilka.

W ciągu tych pięciu sekund Stummer zobaczył coś, w co nigdy by nie uwierzył, gdyby nie ujrzał tego na własne oczy. Wilk skręcił ciało i przednimi łapami chwycił drut, który go uwięził. Rozdzielił zwoje i odsunął je od siebie, wyciągając łapę. I już znowu stał na czterech kończynach, rzucając się do przodu. Samochód zgniótł swoją masą zwoje drutu, ale wilka już tam nie było.

Reflektory nadal jednak oświetlały uciekającą sylwetkę i Stummer zobaczył, że zwierzę już nie biegnie, jedynie podskakuje to w prawo, to w lewo, czasami dotyka ziemi tylko jedną tylną łapą i znowu skacze, skręcając w innym kierunku.

Serce Stummera zamarło.

„On wie - przyszło mu do głowy. - To zwierzę wie…”

- Jesteśmy na polu mi… - szepnął.

I wtedy lewe przednie koło trafiło na minę. Siła wybuchu wyrzuciła majora Stummera z samochodu. Lewa tylna opona najechała na kolejną minę, a poszarpane resztki prawego przedniego koła zdetonowały jeszcze jedną. Pojazd zatrząsł się od wybuchu zbiornika z benzyną i w kolejnej sekundzie znowu wpadł na minę. Po chwili nie pozostało z niego już nic, tylko strzępy lecącego w górę metalu i płonący wrak.

Wilk zatrzymał się sześćdziesiąt jardów dalej i obejrzał się.

Przez chwilę patrzył na ogień błyszczącymi w jego blasku zielonymi ślepiami, potem odwrócił się i ruszył ostrożnie przez pole minowe w kierunku bezpiecznego schronienia na wschodzie.

 ***

Jest rok 1944. Wiadomość z Paryża ostrzega Allied Intelligence przed czymś ważnym w pracach - czymś, co może mieć poważne konsekwencje dla D-Day. Jedynym sposobem, aby uzyskać więcej informacji od agenta w Paryżu - obecnie uważnie obserwowanego przez gestapo - jest wysłanie osobistego kuriera.

Na to stanowisko zostaje wybrany rosyjski emigrant Michael Gallatin. Na emeryturze jako tajny agent od makabrycznego epizodu w Afryce Północnej, Gallatin zostaje zrzucony na spadochronie do okupowanej Francji, z misją, która zabierze go do ropiejącego serca Trzeciej Rzeszy w zapachu dnia zagłady.

Jako mistrz szpiegowski Gallatin udowodnił, że potrafi stawić czoła potężnym wrogom - i ich zabić. Jako namiętny kochanek przyciąga piękne kobiety. Jest jednak jeden dodatkowy czynnik, który sprawia, że ​​Michael Gallatin jest wyjątkowym agentem specjalnym - jest wilkołakiem, zdolnym do zmiany postaci niemal na życzenie, zdolnym do przybrania ciała wilka i jego zdolności do zabijania z dziką, warczącą furią.

W szaleństwie wojny Gallatin poluje na swoją ofiarę - gotów prześcignąć swoich przeciwników dzięki doskonale wyregulowanemu mózgowi. Albo wyrwać im gardła swoimi drobno naostrzonymi zębami ...

Godzina wilka to powieść Roberta McCammona - mistrza horroru - która przełamuje schemat powieści o wilkołakach. Jest to niezwykła opowieść o pulsującym podnieceniu i fascynującym, złożonym i fascynującym przedstawieniu wilkołaka jako szlachetnego wojownika i istoty rozdartej konfliktami.

Cykl: Michael Gallatin (tom 1) 

Wilcza pieśń TJ Klune

"– Ludzie nie zagrzewają miejsca w Green Creek – powiedziała mi, kiedy śledziłem palcem przebieg dróg na mapie. – Tu nic nie ma.

– My zostaliśmy – odparłem."

Opowieści tegoż autora mają duszę. Koniec i kropka. Nie mam zielonego pojęcia, jak ten facet to robi, ale naprawdę udaje mu się perfekcyjnie wpływać na tą strunę (mojej) percepcji, która zazwyczaj pozostaje nienaruszona podczas lektury. Juz poprzednia powieść Pod Szepczącymi Drzwiami skradła mi serce, teraz to się powtórzyło. 

Narracja i klimat mega przypominał mi prześwietną powieść Mężczyna imieniem Otto, tylko oczywiście tematyka jest inna i światy są inne 😎

Pełno emocji, mnóstwo wzruszeń, przeogrom prostych prawd i ciarki wzruszenia z każdą kolejną stroniczką... Prosta, przystępna narracja nie jest pozbawiona prostego i przystępnego uroku. Proste prawdy zawarte między wierszami - tu autor jest mistrzem także. Oszczędność słów, bogactwo treści.

Jeśli ktoś ma ochotę na naprawdę ciepłą historię - oto ona. Wsiąknie każdy. 

Minusem jest tylko to, że Wilcza pieśń jest dopiero pierwszym tomem dość pokaźnego cyklu - cieszyć się czy już tęsknić za następną częścią?

Oczywiśce, że tęsknić!

MOJA OCENA: 9/10

PRZECZYTAJ FRAGMENT!

TU

***

TJ Klune zabiera czytelników w kolejną niezwykłą podróż. Do świata amerykańskich miasteczek, chłopców ze złamanym sercem, magii, wilkołaków i miłości, która otula jak ciepły koc. Oxnard Matheson dorastał w niewielkim, spokojnym Green Creek, w stanie Oregon. Był większy od rówieśników i nieco powolny. Kiedy miał dwanaście lat, jego tata dał mu cenną lekcję. Powiedział, że Ox nie jest nic wart i ludzie nigdy go nie zrozumieją. Potem zabrał walizkę i odszedł. Ox miał szesnaście lat, kiedy spotkał na drodze chłopca, który nie przestawał mówić. Nastolatek dowiedział się później, że Joe Bennett nie odzywał się przez prawie dwa lata i że właśnie wprowadził się z rodziną do domu położonego na końcu uliczki. Ox miał siedemnaście lat, gdy odkrył sekret chłopca i jego rodziny. Ta tajemnica zmieniła go na zawsze. Monotonna codzienność wybuchła feerią wcześniej nieznanych barw, zapachów i smaków. Stała się pełna przyjaźni, miłości, krwistoczerwonych oczu i… niebezpieczeństwa.

Pierwszy tom serii Green Creek TJ Klune’a - autora bestsellerów: Dom nad błękitnym morzem i Pod szepczącymi drzwiami. „Niezwykłe, pełne ciepła fantasy” The Guardian

Cykl: Green Creek (tom 1)

AUTOR

Rok wilkołaka Stephen King

"Cos nieludzkiego przybyło do Tarker's Mills. Niewidocznego niczym księżyc w pełni płonący wysoko na nocnym niebie, ponad warstwą chmur."

Jak wiadomo chyba wszem i wobec - nie jest to najlepsza bajeczka Kinga, aczkolwiek uważam, że wznowienie ze świetnymi komiksowymi ilustracjami przeczyta sobie każdy miłośnik Miszcza z sentymentem i przymrużeniem oczka.

Króciuteńka historia krwiożerczej bestii (to właściwie takie bardziej soczyste opowiadanie, no dobra - mini powieść) obejmuje cały roczek. Każde zabójstwo jest dość krwawe, trzeba przyznać, jak na taką opowiastkę od niechcenia. 

Polecam 😉

MOJA OCENA: 7/10

PRZECZYTAJ FRAGMENT!

TU

***

Czasami prawdziwy mrok nie kryje się w ciemności…

Groza nadeszła w styczniu, podczas pełni księżyca.

Pierwszy poznał ją uwięziony w zaspach kolejarz. Jej kły rozdarły mu gardło.

Miesiąc później w przytulnej sypialni kobieta powitała ją krzykiem.

Nikt nie wie, kto będzie następny. Tylko jedno jest pewne: kiedy na niebie znów zapłonie okrągła tarcza księżyca, Tarker Mills ogarnie paraliżujący strach. Bo wiatr niesie ze sobą skowyt, w którym słychać jakby ludzkie słowa. A wokół widać ślady potwora…

AUTOR

Straszyć nie jest łatwo Marcin Pałasz

"Kiedyś ludzie wiedzieli, jak zachować się wobec duchów. Uciekali, bali się. Ale tak napawdę to ludzie lubią być straszeni."

Świetne to było! Naśmiałam się jak głupia. 

Charakterność dosłownie wszystkich postaci była powalająca! Rewelacyjne teksty, wartka akcja pełna humoru (i czasami tylko grozy) rozłożyła mnie na łopatki. Znakomity relaks, NIE TYLKO DLA DZIECIAKÓW!

A tych postaci jest troszkę: 

- Zjawomir Upiorzyński vel Dziadek - najstarszy duch na dworze, pamiętający jeszcze czasy Popiela, 

- Dusia - przyjaciółka Dziadka - troszkę tylko młodsza od niego dama - duch,

- Mały - rezolutny młody duszek, do perfekcji ma opanowane znikanie, 

- Sznurek - duszek, który nie do końca opanował sztukę znikania, podkochujący się w nimfie błotnej,

- Ambroży - stary czarodziejski kot, potrafiący mówić i prawie opowiadać bajki, cierpiący na Alzheimera, mieszkający ze znienawidzoną Wiedźmą Mizerią,

- Zgryzelda - nimfa błotna, mieszkająca w okolicznym bagienku, za mostem, bardzo dobra dusza, umiejąca zmieniać się w żabę, 

- Złota Rybka - stara, ale najprawdziwsza Złota Rybka, spełniająca życzenia, obecnie na emeryturze, z aparatem tlenowym, bez którego nie może żyć pod wodą, mieszkająca w stawiku przy dworze, kochająca śpiewać, choć niekoniecznie potrafiąca to robić,

- Łakuś - wilkołak, pełen pcheł i zapału do wycia, bardzo wrażliwa dusza,

- Rudolf - ekscentryczny i introwertyczny wampir, mieszkający na pobliskim cmentarzu.

Mieszkają one w starym dworze, pustym od dwustu lat i w jego okolicach. Żyją tam od wieków, w tłocznej symbiozie, raz mniejszej, raz większej, z ustalonym własnym porządkiem i spokojem.

Do czasu, kiedy to pewna rodzina postanawia wyremontować i zamieszkać w starym domostwie na wsi:

- Teodor - pan nowego domu, ojciec, mąż i kompozytor,

- Kornelia - żona i matka, niedoszła aktorka seriali telewizyjnych, praktycza pani kosmetyczka,

- Kacper - ich syn, bystry chłopak, kochający horrory,

- ciotka Leokadia Wiertełko - rodzina Kornelii, starsza pani, była dentystka, rezolutna i otwartego umysłu.

I wtedy naprawdę robi się tłoczno!

I straszno!

I mega zabawnie!

Pamiętajcie: "Duchy są tylko od straszenia, a nie od robienia komuś czegoś złego."

Naprawdę polecam!!!

Rewelacyjne ilustracje, idealnie oddające charaktery głównych bohaterów!

MOJA OCENA: 8/10

PRZECZYTAJ FARGMENT!

TU

***

Nowe wydanie książki nominowanej w 2004 roku do nagrody IBBY.

Pełna humoru i zaskakujących zwrotów akcji opowieść o sympatycznych duchach zamieszkujących opuszczony od stu lat dworek. W domostwie są też wilkołak, wampir, nimfa błotna – brak tylko ludzi i straszyć nie ma kogo. Kiedy więc pojawia się ekipa remontowa, a w ślad za nią nowi właściciele dworku – dość zwariowana rodzinka z dwunastoletnim Kacprem - nieco podupadłe i zaniedbane zjawy nie posiadają się z radości, że znów będą miały zajęcie. Tymczasem w kontakcie z nowymi mieszkańcami i światem pełnym nieznanych urządzeń okazują się zaskakująco nieporadne i zagubione. Obawiają się wręcz, że straciły swe magiczne moce, bo nowi mieszkańcy nie zwracają uwagi na ich stare, wypróbowane sztuczki i w ogóle się nie boją.

AUTOR

ILUSTRACJE

Ritus Markus Heitz

"Niesamowita cisza, jaka panowała przed wtargnięciem bestii, powróciła. Leśne zwierzęta nadal były jak sparaliżowane. Krzyki, parskanie i strzały zdławiły ich głosy. Jean nie wiedział, czy wilkołak wróci, by dokończyć dzieła."

Niewiele jest książek o wilkołakach. Dlatego tej pozycji nie należy omijać.

Jednakże...
Problemem, w moim przypadku, był odbiór.
Narracja, stylizowana na klasykę. 
Nie wiem, czy był to zamierzony sposób na podniesienie atrakcyjności powieści, ale nie powiódł się. 
Jeszcze było to znośne, kiedy dotyczyło opowieści początkowych, ale styl niezbyt się zmieniał nawet w opowieści z 2004 roku...
Ciężko się to czytało i nie pomogło nawet to, że były właśnie dwie opowieści - teraz i kiedyś.

Dwie historie, które dzieli 240 lat, pojawiają się na przemian w kolejnych rozdziałach, ale nigdy się nie przecinają. 

XVIII-wieczna Francja z klasztorami i powozami, łowcami i szlachtą. 
Kilka kobiet i dzieci zostaje zabitych przez nieznaną bestię. Wdowiec Jean Chastel i jego synowie idą na polowanie - chcą otrzymać wyjątkowo wysoką nagrodę. W jednej z pułapek w lesie odkrywają wilkołaka i zostają zaatakowani przez innego wilkołaka. 
Synowie Chastela poznają, co to znaczy klątwa loup-garou...


Europa, czasy współczesne - samotny myśliwy, Eric von Kastell, jest jedną z niewielu osób, które wiedzą, że wciąż istnieją wilkołaki. Śledzi istoty w całej Europie. Jego jedynym celem jest je wytropić i zlikwidować. 
Rodzinna tradycja. Rodzinna klątwa.


Klimatycznie - trochę Wilkołaka /opowieść starsza/, troszkę van Helsinga - całościowo.
Mimo tego warto zerknąć.
Końcówka zapowiada część drugą.
Której nie mogę nigdzie znaleźć.
Czy powstała?

Powstała. Ale w Polsce jeszcze nie została wydana.

MOJA OCENA: 6/10

PRZECZYTAJ FRAGMENT!

Potok chlupotał po okrągłych kamieniach, szemrząc monotonnie. Promienie wieczornego słońca sączyły się przez nieliczne szczeliny w gęstym listowiu drzew, rzucając złocisto-czerwone plamy na cieniste poszycie lasu. Owady, brzęcząc, przemykały w gorącym powietrzu w poszukiwaniu pokarmu. Wabił je kuszący zapach. Pachniało wiosną, nowym życiem i rozkładem.

Podniecone muchy pomknęły ku grubej dolnej gałęzi potężnego buka, na której dwa kroki nad ziemią wisiało na grubym łańcuchu cuchnące truchło owcy. Tuż pod nim kołysało się martwe, niezwykle osobliwe stworzenie.

- Czegoś takiego… nigdy nie widziałem - Jean Chastel, mężczyzna po pięćdziesiątce, urodzony leśniczy, ostrożnie zbliżył się i trącił pysk stwora wylotem podwójnej lufy muszkietu. Na gładko ogolonej, kanciastej twarzy malował się strach, niedowierzanie i ogromne skupienie. Osobliwe zwierzę, wiszące na wilczych wnykach, znał tylko z opowieści i z afiszy wędrownych aktorskich trup. Owe historie i towarzyszące im ryciny trudno byłoby nazwać uspokajającymi.

Podobne do wilka zwierzę nie poruszało się.

Jeanowi wydało się, że widzi na grzbiecie czarną pręgę biegnącą od łba aż po cienki ogon. Futro było ciemne, rudawe. Łapy, dwa razy tak duże jak dłoń kobieca, mogłyby robić największe wrażenie, gdyby nie kły…

Zwierzak chciał brawurowym skokiem dopaść ofiarę. Zgubił go ukryty w rozkładającej się owcy hak rzeźniczy. Ostry metalowy czubek wystawał z pełnego zakrzepłej krwi pyska, wyginając wielki łeb ku górze. Sprawiło to, że potężne, zdolne przegryźć kość udową szczęki otwarły się, odsłaniając kły długości środkowego palca.

Jean posłyszał szelest. Nagle znalazł się przy nim jego młodszy syn, Antoine.

- Basior - powiedział, jakby widywał takie stwory codziennie. Mimo że miał już dwadzieścia lat, wyglądał bardzo młodo. Wieku nie przydawała mu nawet krótka, czarna bródka. W przeciwieństwie do ojca nie wydawał się być poruszony odkryciem. Nie bał się.

Kupieckim zmysłem zwietrzył możliwość dobrego interesu. Szczerząc zęby, wyjął nóż myśliwski i wskazał na narządy płciowe kołyszącego się teraz powoli tam i z powrotem stworzenia.

- Za jego jaja dostaniemy od znachora kupę pieniędzy.

Jean, któremu wciąż to wszystko wydawało się nazbyt niesamowite, chwycił syna za ramię i powstrzymał. Na plecach podskoczył mu krótki, biały warkoczyk.

- Nie podchodź! - Patrzył, czekając na drgnięcie zwłok, które świadczyłoby, że stwór wciąż żyje. Basior trwał jednak w bezruchu, więc Jean otwarł dłoń, uwalniając Antoine’a. 

- Zostaw mu je. Nim się go pokroi, powinni go obejrzeć uczeni.

Trzask suchej gałęzi zdradził, że zbliża się następny człowiek. Myśliwi z rodziny Chastel byli w komplecie.

- Na Boga! - wyrwało się starszemu synowi. Pierre bardzo przypominał ojca, i to nie tylko zewnętrznie. Wstrząśnięty patrzył na zwierzę. Przeżegnał się. - To bydlę… śmierdzi paskudnie i jest… okropne. - Dokładnie oglądał silne łapy, wielki łeb, potężne szczęki, krzaczastą końcówkę ogona i małe, spiczaste uszy. Jego zwykle tak przyjazna twarz nabrała wyrazu obrzydzenia. - Co to takiego? Wilk z piekła rodem?

Brązowe oczy Jeana przesunęły się po tym, na co od czterech dni na prośbę zaprzyjaźnionego leśnika DeBeauforta polowali w Vivarais. Właściwie on i jego synowie pochodzili z sąsiedniego regionu Gévaudan. Po dwudziestu jeden zabitych owcach, dwóch rozerwanych krowach i jednym martwym pasterzu chłopi zagrozili strąceniem ich znajomka z urzędu. Chastelowie udali się w podróż na południowy wschód Francji, żeby go wesprzeć.

Jean traktował to również jako zabezpieczenie. Gdyby ów z pewnością wściekły wilk nie znajdował już nic tutaj, przeniósłby się zapewne do Gévaudan. Tylko martwy wilk to dobry wilk. Jeśli to w ogóle jest wilk. Stwór, na którego patrzył, nie miał nic wspólnego z żadnym ze zwierząt o szarej sierści, jakie dotychczas widywał.

- Loup-garou - Antoine zachichotał cicho, odpowiadając na pytanie Pierre’a i z uśmiechem odwrócił się do ojca. - Złapaliśmy prawdziwego wilkołaka!

- Myślałem, że one istnieją tylko w bajkach. - Pierre zdjął z głowy trójgraniasty kapelusz, otarł pot z czoła i nasadził nakrycie z powrotem na krótkie, czarne włosy. Jego spojrzenie padło na grubą gałąź, na którą nawinięto łańcuch. Kora i drewno pod nim były jak oheblowane. - Długo walczył - powiedział, wskazując pozostałym ślady tarcia. - Dziękować Bogu, że nie natknęliśmy się na tę bestię podczas polowania. Jedna kulka na pewno by jej nie pokonała. Zęby… - Wzdrygnął się.

Jean rzeczywiście odkrył na ciele bestii cztery zagojone rany po kulach.

- Masz rację. To tłumaczy, czemu celne strzały DeBeauforta były bezskuteczne. Zwykły wilk padłby martwy już po jednym strzale. - Jean dziwił się, gdy doświadczony w myślistwie przyjaciel prosił go o pomoc. - Myślałem, że mój kumpel przesadza.

Antoine podszedł do pnia buka i wziął się za wyciąganie kołka mocującego łańcuch, chcąc opuścić stwora na ziemię.

- Będą nas wielbić jak bohaterów - ucieszył się. - Możemy zażądać godziwej zapłaty.

Kiedy potniemy tę bestię na kawałki i sprzedamy, wpadnie nam niezła sumka.

- Dziewczyny potracą dla ciebie głowy. To przecież chcesz powiedzieć - splunął Pierre. -

Widziałem, jak twoje łapy kleiły się do jednej małej. Posadziłeś ją sobie na kolanach.

Młodszy brat znieruchomiał i pośpiesznie zerknął na ojca. Twarz Jeana spochmurniała.

- Nie, nic nie zrobiłem! - bronił się Antoine. - Pierre mnie nienawidzi, przecież wiesz, ojcze. Chce mnie przed tobą…

Jean podszedł do niego.

- Pierre nie kłamie. - Stanął przed młodszym synem. - W przeciwieństwie do ciebie. Coś tym razem zrobił? Ile miała lat?

- Szesnaście! - odpowiedział Antoine i chciał zająć się łańcuchem, ale ojciec chwycił go za ramię i odwrócił siłą, by spojrzeć mu prosto w twarz. Zielone oczy niedługo wytrzymały spojrzenie gniewnych brązowych. - Dwanaście - wykrztusił z ociąganiem i opuścił głowę. -

Ojcze, nie mogę tego powstrzymać! To jak…

- Świnia! - Jean uderzył go pięścią, trafiając w okolice ust. Antoine zgubił kapelusz i uderzył plecami o zwłoki bestii, które na skutek wstrząsu zaczęły groteskowo przebierać łapami niczym marionetka. Przypominało to taniec. Łańcuch brzęczał, przygrywając melodię.

- Tyle razy już ci mówiłem - ostrzegł syna Jean, opanowując się z trudem. - Kupuj sobie tyle kurew, ile tylko zechcesz, ale nie tykaj niewinnych! Jeśli cię złapią, nie będę cię bronił. -

Odwrócił się gwałtownie. - A teraz opuść tego bydlaka, nim pożrą go robaki.

Antoine przyłożył do stłuczonych ust klapę kurtki, otarł krew z pękniętej wargi i wbił wzrok w brata. Bezgłośnie wypowiedział słowo zdrajca. Chwycił kapelusz, wcisnął go na długie, zmierzwione czarne włosy i poluzował kołek na tyle, żeby móc odwinąć łańcuch.

Cielsko osobliwego zwierzaka uderzyło twardo o ziemię, chmara much wzbiła się w powietrze i odleciała. Już po chwili jednak znów małymi, czarnymi obłoczkami krążyły nad cuchnącym truchłem owcy. Po mięsie pełzały larwy, wwiercały się do jego wnętrza i powoli, ale nieustannie pożerały je.

Chastelowie w milczeniu patrzyli na wilkołaka. Do Jeana i Pierre’a powoli dochodziło, że ta istota naprawdę istnieje. Antoine przyjął istnienie loup-garou do wiadomości już od pierwszego spojrzenia. Teraz uniósł głowę i nasłuchiwał odgłosów lasu.

- Surtout! - zawołał myśliwskiego psa, wielkiego, muskularnego mastifa, który mu wszędzie towarzyszył. - Gdzie ten kundel? - mruknął, wpatrując się w gęste krzaki. - Surtout!

Przerażenie Jeana wreszcie minęło i ustąpiło miejsca ciekawości leśnika, który zobaczył nowy gatunek. Zmarszczył brwi, przyklęknął przy grzbiecie zwierzaka i przesunął palcami po gęstej sierści. Jego biały warkoczyk podskoczył do przodu.

- Jest chudy. Musiał od dawna nic nie jeść.

Pierre stał w odległości kroku i lekko dotykał zwierzaka muszkietem.

- Uważaj, ojcze.

- Nie dowierzasz martwocie? - Antoine podszedł do brata. Całą postawą wyrażał pogardę dla Pierre’a. - Tchórz! Wilkołak jest martwy! - Kopnął zwierzaka w bok. - Zdechł z głodu albo od uduszenia.

Nagle w krzewach rozległ się jakiś trzask. Pierre odwrócił się, kierując lufę w gęste poszycie.

Antoine skrzywił się niechętnie.

- Zdrajca się boi? Bez obaw, Surtout nic ci nie zrobi. On żre tylko małe dzieci. - Chwycił swój muszkiet i skoczył w zarośla. - Zobaczmy, co wytropił. Może młodą dziewkę, która chce się wykąpać w strumieniu?

- Wracaj - zawołał Pierre, ale brat po kilku krokach zniknął w mrocznej zieleni. Jedynie coraz cichszy szelest gałęzi wskazywał, gdzie jest.

- Ileż znaczy sześć lat różnicy… - Pokręcił głową Jean, starając się nie martwić młodszym synem, którego wziął na polowanie tylko dlatego, że ten był znakomitym strzelcem. Antoine zwykle pomieszkiwał jak dzikus razem ze swoimi psami w lesie Ténazeyre. Brakujące mu powagę i rozsądek w dwójnasób posiadał Pierre, który cieszył się sławą dobrego gajowego.

Teraz jednak były sprawy ważniejsze niż szaleństwa Antoine’a. Żądza wiedzy Jeana wciąż nie była zaspokojona. Praca leśnika wymagała, by znał się na zwierzętach. Chciał dokładniej obejrzeć owe nieznane stworzenie i odkryć jego tajemnice, nim zabiorą się za to uczeni. Dotknął łap bestii, rozwarł jedną z nich i zdziwiony przywołał Pierre’a. Wskazał na rozcapierzone pazury.

- Chodź tu i ucz się. Widzisz coś dziwnego?

Pierre zbliżył się z ociąganiem.

- Robaki nie żrą jego przeklętego mięsa?

- Nie o to mi chodzi. Przyjrzyj się dokładniej.

Pierre oparł się na zatkniętej w ziemię kolbie muszkietu i przykucnął obok ojca. Mając go u boku, czuł się pewniej.

- Na Boga, ma pazury jak kot! - wyrwał mu się podniecony okrzyk.

Jean odrzucił warkocz na plecy i podniósł się. Pierre poszedł w jego ślady.

- Musimy powiadomić DeBeauforta. To nie jest sprawa dla urzędników. Trzeba poinformować króla. - Jean nabrał głęboko powietrza. - Antoine, chodź już z tym twoim kundlem! Ruszamy.

Gdy syn nie pokazał się, zawołał go raz jeszcze. I jeszcze.

Nasłuchiwali uważnie. Z gęstwiny nie dochodził jednak żaden dźwięk. Potem coś zaszeleściło; ktoś skradał się w ich kierunku.

- Antoine, dość już tych żartów - odezwał się Pierre. - Ściemnia się, a droga do Langogne nie jest łatwa. Ja… - zamilkł, uciszony uniesioną ręką ojca.

Znów wsłuchali się w milczący las. Zaledwie gdzieniegdzie słońce prześwitywało przez korony drzew. Cienie stały się bardziej mroczne, groźniejsze. Jedynym dźwiękiem było bzyczenie much.

- Co jest, ojcze? - szepnął Pierre, trzymając muszkiet gotowy do strzału.

Jean powoli odciągnął najpierw prawy, potem lewy kurek swojej dwururki. Rozległ się cichy trzask.

- Cicho jak na cmentarzu - odpowiedział. - Nie słychać nawet ptaka ani żadnego innego zwierzęcia. Tu krąży drapieżnik.

Pierre przełknął ślinę, ale wzmagający się strach ścisnął mu gardło. Nie ważył się nawet szepnąć; zamiast tego uniósł muszkiet i celował tam, skąd dobiegały trzaski gałęzi.

Gęsty krzew zadrżał, jego listowie zaszeleściło, na moment przerywając ciszę lasu. Pierre omal nie pociągnął za spust, nie zważając na to, że żartowniś Antoine ukrył się gdzieś w gęstwinie. Trwoga przerosła rozum.

- Nie ważcie się do mnie celować - z zarośli dobiegł mocny, damski głos. - Ja na pewno nie jestem drapieżnikiem. - Spomiędzy drzew wyszła kobieta w czarnym habicie; na lewym łokciu zawiesiła kosz z jagodami i ziołami. Ciemny strój ukazywał jedynie jej sympatyczną, około czterdziestoletnią twarz i dłonie. Reszta ciała była starannie zasłonięta. Szarobrązowe oczy skierowała na broń mężczyzn. - Opuśćcie broń, messieurs! Nie ma powodu, by mi grozić.

Pierre szybko się ukłonił, z przepraszającym wyrazem twarzy opuścił wylot lufy muszkietu i przedstawił się. W odpowiedzi zakonnica podała swoje imię:

- Jestem przeorysza Gregoria z klasztoru świętego Gregoriusa z Tours.

- Nie drapieżnik, ale łowca dusz. - Jean obdarzył szczupłą zakonnicę pogardliwym spojrzeniem. - Czy nie oddaliliście się zbyt daleko od waszego klasztoru? Vivarais to w dzisiejszych czasach nie najlepsza okolica dla niezbrojnych.

- Mam pomoc lepszą od wszelkiego muszkietu. Pan jest moim pasterzem, strzeże mnie na moich ścieżkach - odpowiedziała z uśmiechem… i zamarła w przerażeniu, gdy jej spojrzenie, minąwszy myśliwego, padło na stworzenie leżące na ziemi. Zbladła jak ściana i przeżegnała się.

- Patrzcie, patrzcie. Diabeł wysyła nowe wilki, by pożerały owce Pana - stwierdził Jean. - Sądzicie, że to Bóg ochronił was przed zębami tego głodnego zwierza?

Pierre odchrząknął.

- Wybaczcie memu ojcu jego słowa i nie obawiajcie się, czcigodna przeoryszo. Ten wilk już nic wam nie zrobi.

- Bo my go złapaliśmy. Nie Bóg - dodał Jean.

- Ale z bożą pomocą, dobry człowieku. - Gregoria ku zdumieniu obu mężczyzn podeszła bliżej zwłok, obejrzała je ze wszystkich stron, ponownie się przeżegnała i ucałowała krzyż srebrnego, niezwykle cennego różańca kołyszącego się na jej szyi i opadającego na habit. - Dziwne zwierzę - stwierdziła cicho. - Dobrze, żeście je schwytali. Słyszałam, że przyniosło wiele cierpienia okolicznym mieszkańcom.

- Jak niektórzy księża. - Jean nie przejmował się więcej zakonnicą, która w swojej czarnej szacie wśród pełnej życia zieleni lasu wyglądała jak obcy element. Dziwiło go wprawdzie, że w poszukiwaniu ziół i poziomek oddaliła się tak znacznie od murów swego klasztoru, miał jednak teraz ważniejsze sprawy na głowie.

- Cokolwiek wam uczyniono, nie zrobiłam tego ja. Nie ma powodu traktować mnie wrogo.

Jean chciał coś odpowiedzieć, ale Gregoria mówiła dalej.

- Nie będę już naprzykrzać się wam moją obecnością. Jako że najwyraźniej odeszliście od Boga i Jego świętego Kościoła, pomodlę się za uzdrowienie waszych dusz, byście wrócili na ścieżki Pana.

- Dobrze powiedziane! Nie mam nic wspólnego z Kościołem ani Bogiem. A o zdrowie mojej duszy troszczę się sam i w żadnym razie nie pozostawiam go świętoszkowatym księżulkom ani chciwym klechom! - Choć mały klasztor Benedyktynek cieszył się dobrą sławą wśród prostego ludu i, jak powiadano, pomagał biednym i zbłąkanym, nie było powodu, by oceniał przeoryszę inaczej niż wszystkich innych duchownych. Irytował go jej protekcjonalny i pewny siebie sposób bycia.

Uśmiechnęła się przyjaźnie do Pierre’a, który ukłonił się uprzejmie.

- Niech Pan wam zawsze błogosławi. Uważajcie na siebie, młody człowieku, żeby wilki wam nic nie zrobiły. Gdybyście chcieli się pomodlić, kaplica w Saint Grégoire jest zawsze otwarta. - Skinęła głową i odeszła. - Miłego dnia, messieurs.

- Do diabła z tymi mniszkami - zaklął Jean cicho i odwrócił się w stronę zwłok. - Do diabła z tą całą kościelną hałastrą.

- Matka nie chciałaby, żeby… - zaczął ostrożnie Pierre, jednak po odpychającej postawie ojca poznał, że nie powinien mówić dalej. Od śmierci matki ojciec nie miał wysokiego mniemania o bożej łasce, która jego zdaniem sprzyjała tylko tym, co mieli dość pieniędzy, by kupić sobie jej przychylność w kościelnej skarbonie.

Miał właśnie podejść do ojca, gdy wydało mu się, że kątem oka wśród pni dostrzega jakiś przysadzisty cień.

- Tam coś jest! - Wzniósł do Boga cichą modlitwę, prosząc go, by chronił ich obu, Antoine’a i przeoryszę przed tym, co czai się wokół wśród buczyny.

- To pewnie Surtout - stwierdził ojciec.

Pierre’a ponownie obleciał strach.

- A jeśli ta bestia, którą złapaliśmy, nie była sama? - szepnął.

- To tę drugą też zabijemy - odparł Jean i odbezpieczył muszkiet. Pierre poszedł za jego przykładem. - Nie zapominaj, że gdzieś tu jest Antoine…

Na lewo od nich z zarośli wyskoczył szeroki cień. Krzycząc głośno, rzucił się na obu mężczyzn, zwalił ich z nóg i popchnął na leśne poszycie. Muszkiet Pierre’a rozładował się z grzmotem, wokół rozszedł się zapach palonego prochu. Ponad przestraszone i gniewne krzyki mężczyzn wzbił się… rozbawiony śmiech. Antoine turlał się po bluszczu i trząsł ze śmiechu, aż popłakał się z uciechy i łzy spływały mu po policzkach na krótką bródkę.

- Bonsoir, dzielni leśnicy - wrzasnął. - Czyście ze strachu posrali się w gacie?

Jean skoczył na równe nogi i solidnie zdzielił młodszego syna w ucho.

- Antoine, ty idioto! O mały włos zastrzelilibyśmy cię!

- Dziwię się, że tego nie zrobiliście. Wreszcie moglibyście się mnie pozbyć - zachichotał i wstał, otrzepując kapeluszem kurtkę z brunatnych liści. Wargę miał znów pękniętą od uderzenia. - Wy i reszta. Przecież ludzie cieszyliby się, gdyby trafiła mnie kula. Wiem, co gadają. Odkąd wróciłem z… z mojej podróży, boją się mnie. Czasem zdaje mi się, że tak samo czuje moja rodzina.

- Znalazłeś swojego kundla? - Jean nie odpowiedział na słowa Antoine’a.

- Nie. Pobiegł za jakąś zwierzyną.

Pierre trzymał się na uboczu i milczał. Ładował broń i próbował, mimo drżenia rąk, skończyć tę czynność możliwie jak najszybciej. Ojciec wymagał od nich, by potrafili w ciągu jednej minuty trzykrotnie strzelić, co mogło uratować im życie w obliczu szturmującego rannego odyńca albo żądnej krwi bestii.

Ile kul może wytrzymać taki stwór, nim wyzionie ducha? Nasypał z rożka prochu na panewkę i szybko zacisnął wieczko, gdyż zauważył coś dziwnego.

- Ojcze, czy ten bydlak miał oczy zamknięte, czy otwarte, gdy ściągaliśmy go z drzewa? - spytał ochryple, nie odrywając wzroku od wielkiego łba bestii. Czerń pośród krwiście czerwonej tęczówki zdawała się być skierowana wprost w niego. Źrenica była pełna wściekłości, pełna nienawiści - pełna życia!

Wtedy usłyszeli dudniące warczenie.

- Wilkołak jeszcze żyje! - Antoine przeczołgał się zwinnie po ziemi i chwycił swój muszkiet, który zgubił w trakcie skoku z zarośli. - Wypalę mu między oczy!

Swoim szamotaniem się narobił tyle szumu, że niemal zagłuszył szelest liści. Jednak jeden z Chastelów zachował baczną uwagę.

Pierre zauważył, jak ojciec nagle pobladły jak ściana odwraca się w prawo i dociska do ramienia kolbę muszkietu. Lufa pomknęła w górę i celowała w zarośla, jakby na chybił trafił.

- Co jest? - Pierre odwrócił się… i zesztywniał. Cień wśród drzew to nie był Surtout!

Zobaczył drugą bestię, która na czworakach bezgłośnie podeszła go od tyłu. Gdyby nie czujność ojca, zaskoczyłaby go.

Broń Jeana z trzaskiem wypluła ołowianą kulę w kierunku budzącego grozę napastnika, który w tym samym momencie zasadził się do długiego skoku i z łatwością pokonał odległość sześciu kroków. Trafił w drzewo, odbił się, dopadł krzyczącego z przerażenia Pierre’a i parskając, powalił go na ziemię. Pazury rozszarpały mu kurtkę na wysokości piersi; z pięciu długich zadrapań trysnęła krew.

- Antoine! - krzyknął Jean, zmuszając się do opanowania, żeby oddać celny drugi strzał.

Nie mógł sobie pozwolić na strach. Miał przed sobą bestię. Widział wyraźne podobieństwo do stworzenia, które znaleźli w wilczych wnykach. Jednak ten egzemplarz był mocniej zbudowany i dobrze odżywiony. Pomyślał o czterech otworach od kul i opuściła go odwaga.

Palec wskazujący przesunął się do tyłu, by drugi raz pociągnąć za cyngiel.

- Allez, loup-garou! - Antoine ściągnął uwagę bestii na siebie. Siedział przy schwytanym wilkołaku, przyciskając mu muszkiet do lewego oka. - Chcesz swojego kompana z powrotem? To zostaw mojego brata albo będziesz zbierał mózg tej bestii po całym lesie!

Przejmujący zgrozą łeb powoli odwrócił się w jego stronę. Bestia zdawała się go rozumieć! Wbiła czerwone jak ogień oczy w Antoine’a, rozchyliła wargi, ukazując mężczyznom przerażające kły drapieżnika. Jedną łapą objęła gardło Pierre’a, potem ku osłupieniu myśliwych dźwignęła się na długie tylne łapy, stając się tak wysoka jak człowiek!

Trzymała ofiarę przed sobą w powietrzu, jakby ta nie ważyła więcej niż worek pierza.

- Puść go! - zażądał Antoine, wyciągnął pistolet i wycelował w łeb swojego zakładnika.

Nie przestawał się przy tym uśmiechać. Dla niego zdawała się to być tylko zabawa. - Na pewno potraficie znieść mnóstwo ołowiu w swoich obrzydliwych cielskach, ale bez głowy i wy musicie umrzeć. Mam rację?

Drugi wilkołak z rykiem odrzucił od siebie Pierre’a, który przetoczył się kilkakrotnie i omdlały leżał u stóp ojca. Jego krew sączyła się na leśną ściółkę. Jean nie odważył się schylić i opatrzyć rannego. Zagrożenie wciąż nie minęło.

Za to Antoine, przeciwnie, był bardzo pewny siebie.

- Grzeczny loup-garou - zadrwił. - Wziąłbym cię na domowe zwierzątko. - Oblizał usta, oczy zwęziły mu się w wąskie szparki. - Ale nie spodobałoby się to mojemu ojcu.

- Nie! Nie rób tego - krzyknął Jean, przeczuwając nieszczęście. - Nie drażnij go.

- Przecież uważasz, że dobry wilkołak to martwy wilkołak. - Nie mrugnąwszy nawet okiem, Antoine wystrzelił ładunki z obu luf w łeb leżącego stwora. Wielka czaszka rozprysła się w krwistej chmurze. Samo ciśnienie ładunków miotających wystarczyłoby, żeby rozbić łeb bestii w drzazgi, kule dokonały reszty. Wszystko, co pozostało, to resztki dolnej szczęki i tylny fragment czaszki. Mimo to zwłoki zataczały się jak żywe, przewracały, wstawały, tarzały we własnej krwi, pazury drapały ziemię, szukając wroga. Wkoło latały kurz i liście.

Antoine ze śmiechem odskoczył od zdychającego stworzenia i uniósł pistolet.

Jean przeklinał nieobliczalność swego młodszego syna. Przeczuwał, jak zachowa się oszukany wilkołak. Pociągnął cyngiel, poczuł odrzut na ramieniu i zobaczył unoszącą się białą chmurę pyłu, która przez niekorzystny wiatr zasłoniła mu widok.

Przeraźliwy krzyk Antoine’a powiedział mu, że bestia już dokonuje zemsty. Nie zwlekając, podniósł naładowany muszkiet Pierre’a i pobiegł tam, gdzie po ziemi tarzali się człowiek i budzący grozę stwór.

Jego syn był bardzo silny, mimo to jednak nie zdołał odepchnąć napastnika; również głębokie ciosy sztyletu, którym bronił się Antoine, nie wywierały na bestii żadnego wrażenia.

Jej szpony wbijały się głęboko w skórę przedramienia i przesuwały w stronę gardła młodzieńca.

Jean działał instynktownie. Obawa o syna, nieważne, mniej czy bardziej udanego, pokonała szok i wszelkie paraliżujące uczucia. Z całej siły młócił wilkołaka kolbą po grzbiecie i zmusił go do odstąpienia od Antoine’a. Czerwone oczy zwróciły się ku niemu, szeroko otwarta paszcza była coraz bliżej jego twarzy.

Jean cofnął się biegiem i strzelił do bestii. Zaskomlała i znów, niczym budzący grozę cień, rzuciła się ku niemu. Kiedy przebiegała przez chmurę prochu, Jean wyraźnie dostrzegł na wysokości serca dwa otwory po kulach. Jednak rany już się zamykały!

- Znikaj! - krzyknął w rozpaczy i wbił lufę w uzbrojoną w potężne zęby paszczę. Metal trafił na opór i coś przebił, stwór zagulgotał i rzeczywiście się odsunął.

Niezdecydowany wilkołak stał na tylnych łapach, prezentując się w całej swojej szkaradnej okazałości. Warczał i parskał równocześnie, krótkimi uszami strzygł pionowo ku górze, bił ogonem.

Wtedy w lesie rozległ się huk wystrzału.

Kula przebiła z boku pysk bestii, natychmiast trysnęła z niego czerwona fontanna, obryzgując wilka i Jeana. Wyjąc przeraźliwie, istota odbiła się od ziemi i skoczyła siedem kroków dalej pod osłonę drzew, w zapadającą ciemność.

- Idź do diabła, loup-garou!

Na Antoinie ubranie wisiało w krwawych strzępach. Usiadł na pniu buka, opuścił drżące lewe ramię, dymiący pistolet opadł w dół.

- Idź do diabła - powtórzył cicho. Jego powieki zamrugały i zamknęły się. Stracił

przytomność.

Niesamowita cisza, jaka panowała przed wtargnięciem bestii, powróciła. Leśne zwierzęta nadal były jak sparaliżowane. Krzyki, parskanie i strzały zdławiły ich głosy.

Jean nie wiedział, czy wilkołak wróci, by dokończyć dzieła. Drżącymi palcami naładował wszystkie muszkiety, poczekał kilka chwil, które wlokły się niczym godziny męki. Kiedy nic się nie poruszało, zatroskany zwrócił się ku ciężko rannemu synowi. Owiązał poszarpane ramiona Antoine’a grubą przędzą i owinął je chustą, naprędce wyciętą z jego kurtki. Potem zatroszczył się o Pierre’a. Obaj synowie nie budzili się z omdlenia. Może ich oczy wzbraniały się przed ponownym ujrzeniem bestii. Jean z czułością głaskał twarze swoich dzieci, nie wiedząc, co mógłby robić prócz czekania.

Wiele czasu spędził przycupnięty między nimi, z położoną obok bronią gotową do strzału. Nasłuchiwał upiornej ciszy.

Nie było słychać żadnego dźwięku.

Dopiero potem, gdy dobiegł go brzmiący jak wybawienie krzyk sowy, powoli się odprężył. Rozpalił małe ognisko, które odepchnęło noc między drzewa. Potem odwrócił się ku miejscu, gdzie leżały zwłoki pierwszego wilkołaka.

Jean zesztywniał. W kałuży krwi leżał…

…tułów człowieka! Blask ogniska oświetlał ziejące, wilgotne krawędzie ran; Chastel widział, jak bieleją resztki czaszki. Po śmierci bestia opuściła ciało na oko około sześćdziesięcioletniego mężczyzny.

Leśnik wzdrygnął się. Nie potrafił się przemóc, by zbliżyć się do zwłok. Czy jednak mógł odważyć się na pozostawienie ich tutaj? Kto by mu uwierzył, że ten słaby, stary człowiek był za życia straszliwą bestią? Zebrał się na odwagę i zaciągnął zmarłego do strumienia, wrzucił do ciemnej wody i patrzył, jak zabiera go prąd. Wyrzuci go na brzeg gdzieś dalej, daleko od Vivarais, a jeszcze dalej od Gévaudan. Niech tam spocznie w pokoju.

Wrócił do nieprzytomnych synów. W płomieniach ogniska rozgrzał ostrze myśliwskiego noża, rozchylił krawędzie ran i wypalił obrażenia Pierre’a i Antoine’a rozżarzonym żelazem.

Niech zarodek wilka, czy co tam ich dopadło, sczeźnie od gorąca.

Nikt nie może poznać prawdy o wydarzeniach tej nocy. Rany jego synów pochodziły od wielkiego wilka, tak opowie DeBeaufortowi i wszystkim innym. Zwierzę pasujące do tej historii położy w drodze powrotnej do Gévaudan. Ważne jest tylko jedno. Jak najszybciej opuścić tę przeklętą okolicę, w której grasuje stworzenie przysłane najwyraźniej z piekła.

Wulkany Vivarais muszą prowadzić wprost do królestwa diabła (...)

***

Ritus to odwieczny rytuał walki z mrocznymi siłami. To zasadzka i pościg graniczący z obrzędem mającym zgładzić bestię. To zmaganie człowieczeństwa z wilkołaczym skowytem duszy.

Południowa Francja, rok 1764.

Ludzie żyją w wielkim strachu. W łapach przerażającej bestii, której nie może dopaść żaden myśliwy, giną dzieci i dziewice. Wśród wielu mężczyzn wyruszających na polowanie jest również Jean Chastel i jego dwaj synowie: Pierre i Antoine. Wszyscy trzej skrywają mroczną tajemnicę…

Tymczasem nikt nie domyśla się, że bezlitosna bestia jeszcze dwa wieki później będzie żądała ofiar…, a do walki z nią stanie Eryk von Kastell.

"Ritus" to bestsellerowa powieść autorstwa niemieckiego miłośnika wampirów.

Tym razem Markus Heitz staje oko w oko z wilkołaczą legendą o bestii z Gévaudan.

Cykl: Die Bestie (tom 1)