Reflections: An Oral History of Twin Peaks Brad Dukes

"The world of Twin Peaks is full of different people doing different things. Nearly one hundred individual voices are documented in the following text, and it may be challenging to keep it all straight. A brief description of the interviewee’s role is included before their first quote, and at the author’s discretion. If you require further assistance, please reference the Census of all interview participants at the conclusion of this book."

Po rewelacyjnych creepy czytadłach: Sekretny dziennik Laury Palmer i Sekrety Twin Peaks ten reportaż nie powala.

Największą gratką tu są zdjęcia.
Całość działa na zasadzie wspomnień, tak więc jest prawdziwym rarytasem dla tych, którzy uczestniczyli w całej produkcji serialu.

Dla nas, zwykłych czytelników?
Nie bardzo jest to nostalgiczny powrót do źródeł...

To tak, jakbyśmy słuchali rozmowy naszych rodziców na rocznicowym balu absolwentów: 
- A pamiętasz, jak...?
- Nie, to było trochę inaczej...?
- Pamiętam tą rozmowę...
- Pamiętam, że wtedy...

No właśnie.

Rozmowy, wspomnienia aktorów, członków ekipy, twórców, autora cudnej muzyki. Tak wygląda całość, która broni się też klimatem, jakże przeze mnie kochanym)

Jednakże nie wiem, czy warto kupić ten album, no chyba że ktoś jest kolekcjonerem - wtedy warto zawsze.
Jeśli kiedykolwiek doczeka się on wydania polskiego, chyba się nie skuszę na zakup.

Czy wyjaśniony zostaje tu fenomen serialu?
Jest tak rozdział, próbujący rozgryźć ten temat.

Czy udaje się go wyjaśnić?

...

Czy trzeba go wyjaśniać?

...

MOJA OCENA: 5/10

PRZECZYTAJ FRAGMENT!

AUTHOR’S NOTE

I will always remember a quiet summer night in August of 1990. I was nine years old, playing alone in the upstairs family room with my collection of action figures. I went downstairs for a Coke and noticed my mother was on the edge of her seat, as if she was about to be metaphysically absorbed by the tiny television set on the kitchen counter.

As I inched closer to the screen, I saw a dark figure moving through the woods at night and asked my mom what she was watching. Without taking her eyes off the television, she whispered, “A girl has been killed and they are trying to find the murderer.” I didn’t dare leave the kitchen until the credits rolled.

In the following weeks, every new episode of Twin Peaks enchanted me with conflicted feelings of fear and fascination. I began hiding under the covers as I went to sleep every night, yet at school I covered my journal with drawings of ghostly giants, “Have You Seen This Man?” fliers, and a bespectacled lady cradling a log.

Almost twenty-five years later, Twin Peaks continues to fill me with wonder. I am compelled to document and preserve this brief chapter of television history that is unlike any other, before or since. It is my wish that this book brings you a little deeper into the world of Twin Peaks, a place that is both wonderful and strange.

INTRODUCTION

Countless television series have come and gone over the last sixty-five years, but few have managed to lead a profound and perplexing life as Twin Peaks. Six months before premiering on the American Broadcasting Company (ABC) in April of 1990, Twin Peaks was hyped as “the series that may change it all” on the cover of Connoisseur Magazine and a rogue wave of publicity was born.

Defying skeptical ABC executives, thirty-five million viewers tuned in for Twin Peaks’ broadcast debut. The tale of an enigmatic federal agent investigating the slaying of a small-town homecoming queen bewitched audiences and propelled the catchphrase “Who killed Laura Palmer?” into the national conversation.

A rabid cult of fans was born and a media circus stretched throughout the summer as stars of the show appeared on magazine covers and late-night talk shows with Johnny Carson and David Letterman. The frenzy became intoxicating as Twin Peaks received record-breaking Emmy nominations, won three Golden Globes, and spawned a book on the New York Times Best Seller list.

More than a routine crime procedural, Twin Peaks was capable of being melodramatic, hilarious, and downright terrifying within the span of minutes. Coffee, doughnuts, and cherry pie were consumed in mass quantities. A middle-aged woman with an eye patch was obsessed with inventing silent drape runners. A ponytailed truck driver attacked his wife with a bar of soap stuffed in a sock. Twin Peaks was unclassifiable and undefined, yet still engrossing to both viewers and critics yearning for the next generation of distinguished television.

BREAKING GROUND

This oral history begins in a nameless café in Los Angeles, California, where David Lynch and Mark Frost first met. The two cocreators of Twin Peaks were first paired in the mid-1980s to collaborate on a film adaptation of Goddess, a Marilyn Monroe biography by author Anthony Summers. Lynch was a film director regarded for his midnight-cinema mainstay Eraserhead (1977) and his feature adaptations of The Elephant Man (1980) and Dune (1984). Frost was a seasoned screenwriter who had honed his craft working with television trailblazer Steven Bochco on the lauded police drama Hill Street Blues.

Mark Frost (series cocreator and executive producer): David and I were introduced by one of our mutual agents at CAA [Creative Artists Agency]; I believe it was in 1985. I remember it being at a coffee shop or a restaurant in Westwood, but David remembers it as somewhere else. My first impression of him was that he was a guy I felt completely in tune with. He was remarkably easy to get along with and it turned out we just had very compatible sensibilities.

Ken Scherer (former chief operating officer, Lynch/Frost Productions): Mark is a storyteller and David is an artist, that’s really how I saw them perform. Whether it is David’s photography, his art, or his films – he’s very visual; he’s very experiential. He makes you experience things you would not choose necessarily to experience. He sees the world in a very different way than most minds and Mark is a classic storyteller who chose film, TV, and novels to tell his stories. So, the two of them were a perfect combination. David had this vision that Mark could grab a hold of.

Jules Haimovitz (former president and chief operating officer, Spelling Entertainment): David and Mark are two of the greatest, most talented guys I’ve met in this business. Their intelligence level is phenomenal. They were not spoiled Hollywood types in any way, shape, or form. This would be a whole different industry if everyone had their demeanor.

David was just a very creative sort who lets things roll off his back; he wasn’t temperamental at all. He lives within his own mind and is just an interesting guy. Mark was more of like a college professor. He was very academic, a strong writer with strong story and character.

Mark Frost: I think the dynamic that David and I established early on is the one we’ve always had where we learned we could just sit in a room and start talking and things start to bubble up. It’s just like making music, a jam session you could say, and it’s just a tremendous amount of fun. A lot of hard work and a lot of laughs and it’s been the same ever since [...]

***

Reflections: An Oral History of Twin Peaks examines David Lynch and Mark Frost’s legendary television series that aired on the ABC network from 1990-91. As the mystery of “Who Killed Laura Palmer?” played out on television sets across the world, another compelling drama was unfolding in the everyday lives of the show’s cast and crew. Twenty-five years later, Reflections goes behind the curtain of Twin Peaks and documents the series’ unlikely beginnings, widespread success, and peculiar collapse. Featuring first-hand accounts from series cocreator Mark Frost and cast members including Kyle MacLachlan, Joan Chen, Sherilyn Fenn, Piper Laurie, Michael Ontkean, Ray Wise, Billy Zane, and many more – Reflections explores the magic and mystique of a true television phenomenon, Twin Peaks.

KEN SCHERER ON SET WITH DAVID LYNCH, 1991

DANA ASHBROOK AND MÄDCHEN AMICK

JOAN CHEN AND DAVID LYNCH

JACK NANCE AS PETE MARTELL

MÄDCHEN AMICK AND CHRIS MULKEY ON THE SET OF THE DOUBLE R DINER

RICHARD BEYMER WITH LESLI LINKA GLATTER AS THE ONE EYED JACK’S SERVANT

KYLE MACLACHLAN AS AGENT DALE COOPER

MICHAEL HORSE, MICHAEL ONTKEAN AND KYLE MACLACHLAN

ANNETTE FABRIZI-COCCARELLI AND DAVID PATRICK KELLY

RAY WISE, GRACE ZABRISKIE AND RICHARD BEYMER

MICHAEL HORSE, KYLE MACLACHLAN, WENDY ROBIE AND EVERETT MCGILL

WARREN FROST AS DR. WILL HAYWARD

THE PACKARD SAW MILL

MARK FROST, KYLE MACLACHLAN, CARLA FABRIZI

CATHERINE COULSON AS THE LOG LADY

SHERYL LEE ATTENDS THE 1990 PRIME TIME EMMY AWARDS

JAMES MARSHALL ATTENDS THE 1990 PRIME TIME EMMY AWARDS

FRANK SILVA

PIPER LAURIE AS CATHERINE MARTELL

DAVID DUCHOVNY AS AGENT BRYSON

KIMMY ROBERTSON AS LUCY MORAN

WENDY ROBIE AS NADINE HURLEY

JOAN CHEN AND JACK NANCE

THE MISS TWIN PEAKS PAGEANT

THE GIANT SERVES AGENT COOPER A CUP OF WARM JOE

FRANK SILVA AND KYLE MACLACHLAN

AUTOR

↓

Sekrety Twin Peaks Mark Frost

"... musimy nauczyć się odróżniać tajemnice od sekretów. Tajemnice są starsze niż ludzkość, otaczają nas i popychają do odkrywania, zdumienia, zachwytu. 
Sekrety są dziełem człowieka, zawoalowanym, często podstępnym sposobem zdobywania, utrzymywania lub narzucania władzy.
Nie mylcie poszukiwania tych pierwszych z manipulacją poprzez te drugie."

Lektura tylko dla pasjonatów serialu i mrożącej krew w żyłach historii Laury Palmer?

Tak.

Ten album, bo tak trzeba nazwać to wydanie, jest wisienką na torcie dla psychofanów Twin Peaks.
Czyli dla mnie :)

Pomysł rewelacyjny, mnóstwo zdjęć, które podkręcają klimat i poczucie tajemniczości.
Autor prowadzi nas ścieżkami historii, podsuwa co rusz inna teorię, udowadnia niemożliwe, nie udowadniając tak naprawdę niczego...

Czytając tą kronikę Miasteczka, w trzy sekundy wciągnęłam się ponownie w świat, którym byłam zafascynowana /i przerażona/, mając lat naście. Cofnęłam się do czasów dzieciństwa...

Jaka kolejność?

Moim zdaniem, najpierw powinno zacząć się przygodę z serialem, jednocześnie czytając wstrząsający Sekretny dziennik Laury Palmer. 

"W historii Laury kryje się coś więcej niż fakty. Coś więcej, niż się wydaje na pierwszy czy drugi rzut oka. Gdzieś w ciemnościach czai się trzecia szyna, której dotknięcie powoduje śmierć."

A potem zabrać się za Sekrety.
Zawierają one podstawowe informacje na temat historii fikcyjnego miasteczka i postaci, znanych nam z serialu Twin Peaks. Dlatego taka właśnie kolejność jest najlepsza.

Książka ma formę dokumentu - zawiera zdjęcia listów, wycinków prasowych i notatek, zebranych przez tajemniczą osobę, zwaną Archiwistą. 

"Z całą pokorą, na mocy nadanej mi przez mój własny poufny statut, ja, piszący te słowa, postanowiłem kontynuować pracę rozpoczętą przez kapitana Lewisa: nieustraszone zgłębianie nieprzemijających tajemnic w poszukiwaniu starożytnych prawd wykraczających poza powszechne przekonania czy wręcz im przeczących. Niniejsze dossier zawiera owoce tej pracy."

Dokumentacja historii miasteczka została odnaleziona w stalowej skrytce na miejscu zbrodni i została przekazana do weryfikacji i zbadania przez zastępcę dyrektora federalnego biura ds. Dochodzeniowych Gordona Cole'a do analityka FBI z inicjałami "TP" -  agent specjalny Tamara Preston.

Dokumenty przedstawione są w przybliżonej kolejności chronologicznej, począwszy od eksploracji obszaru przez ekspedycję Lewisa i Clarka, korespondencji z Prezydentem Thomasem Jeffersonem i tajemniczej śmierci Meriwether Lewisa w 1809 roku, poprzez historię plemienia Nez Perce, pochodzącego z obszaru Twin Peaks, na czele z ich przywódcą, wodzem Józefem, "poszukiwań wizji" w rejonie, w którym w przyszłości pojawi się miasteczko Twin Peaks, na sprawie Laury Palmer i zniknięciu agenta Coopera skończywszy.

"... nie wiedziałem już, kim jestem - kim jest "ja." Wzrok miałem zarówno zamglony, jak i w jakiś sposób wyostrzony, i na jakimś poziomie zarejestrowałem, że tego, co "widzę", nie ma fizycznie przede mną. Wiedziałem też, że zasłona "rzeczywistości" pękła czy została rozdarta i że patrzę w inny, a może głębszy wymiar, który albo leży u podstaw naszego, albo współistnieje obok niego, oddzielony najcieńszą wyobrażalną granicą, której nasza stosunkowo prymitywna neurologia nie pozwala nam dostrzec."

Poznajemy historię TP - miasto Twin Peaks powstało, gdy dwie rodziny - Packardowie i Martellsi - tworzą po dwóch stronach miasta dwa rywalizujące ze sobą tartaki. 

Poznajemy przerażające historie, opowiadane przez dzieciaki, buszujące w pobliskich lasach - w 1927 r. harcerze Andrew Packard i Dwayne Milford widzą gigantyczną postać w lesie, ponad dwumetrową i rejestrują olbrzymie odciski stóp w błocie. Milford zwierza się Packardowi, że jego brat, Douglas Milford, również widział podobną postać. 
W 1940 r. Troje dzieci, w tym Maggie Coulson ("Kobieta z Pieńkiem"), Carl Rodd (właściciel przyczepy z Fire Walk with Me) i Alan Traherne, zaginęły w lesie na całą noc. Pojawiają się ponownie z dziwnymi trójkątnymi znakami na ciele, ale nie pamiętają, skąd się wzięły. Nie pamiętają też niczego z poprzedniej nocy.

Douglas Milford - niewielka postać w serialu telewizyjnym - staje się jedną z kluczowych postaci w tej książce. Jego zaangażowanie w incydent z UFO w Roswell, staje się powodem przydzielenia go do do badania i obserwacji UFO i porwań - tzw. Projekty: Sign, Grudge i Blue Book oraz do powstania i monitorowania Projektu Listening Post Alpha, umieszczonego w pobliżu Twin Peaks, mającego za zadanie badań każde nietypowe zdarzenie.

Ostatnia sekcja albumu przedstawia wydarzenia z serialu, w tym morderstwo Laury Palmer, a także historie kilku innych postaci, w tym Josie Packard, Lawrence'a Jacoby'ego, Eda i Nadine Hurley oraz Normy i Hanka Jenningsa.

Archiwista ujawnia się dopiero pod koniec kroniki. Jego ostatni wpis w dossier stwierdza, że ​​"coś jest nie tak" z Dale Cooperem i kończy się słowem "* M * A * Y * D * A * Y *"...

Analityk FBI zauważa, że ​​po tym wpisie ślad po Archiwiście zanika, a miejsce pobytu agenta Coopera również jest nieznane...

"Sowy może rzeczywiście nie są tym, czym się wydają, ale i tak odgrywają ważną rolę: przypominają nam, żebyśmy patrzyli w ciemność."

Przepiękna i niesamowicie klimatyczna pozycja obowiązkowa każdego fana!

MOJA OCENA: 9/10

PRZECZYTAJ /ZOBACZ/ FRAGMENT!

***

Najbardziej tajemnicza książka roku.

Wielki powrót serialu, który stał się początkiem nowoczesnej telewizji.

Miasteczko Twin Peaks, najbardziej fascynująca serialowa produkcja XX wieku, jedno z największych osiągnięć Davida Lyncha, mistrza surrealistycznej grozy i czarnego humoru, powraca na ekrany już w 2017 roku. Książka Marka Frosta, współscenarzysty serialu, stanowi pomost fabularny między tym, co zdarzyło się w Twin Peaks 25 lat temu, a tym, co czeka nas teraz. Jest niezbędna do tego, by zrozumieć akcję nowego sezonu.

Laura Palmer obiecała agentowi Cooperowi, że spotkają się ponownie za dwadzieścia pięć lat. Nadszedł czas na spełnienie tamtej obietnicy… lub groźby.

Odkryj sekrety, które czają się w mrocznych lasach Twin Peaks.

Cykl: Twin Peaks (tom 1)

KLIKNIJ ZDJĘCIE

Twin Peaks: Ogniu krocz za mną/Fire Walk with Me film

"Sekret jest sekretem tylko tak długo, jak go dochowasz. Kiedy komuś go zdradzisz, traci całą swoją moc (…) Ale prawdziwej tajemnicy nie da się całkowicie rozwikłać. Zawsze pozostaje tuż poza twoim zasięgiem, jak światełko za rogiem. Możesz dostrzec jej przebłysk, poczuć jej ciepło, ale nie możesz poznać jej do głębi, dotrzeć do samego jądra. To właśnie nadaje jej wartość: nie da się jej rozgryźć, jest większa od ciebie i ode mnie, większa od wszystkiego, co znamy."

Mark Frost, Sekrety Twin Peaks.

Linch dzierży w dłoni klucz do koszmaru. Zawsze tak było i szkoda, że już od dłuższego czasu tak nie ma...

Lincha trzeba ogladać z instrukcją obslugi, pisaną szyfrem: mroczną, odjechaną, schizofreniczną, halucynogenną. Specyficzna podskórna atmosfera jest duszna i przerażająca - w każdym filmie jest jakiś podprogowy przekaz do naszych lęków...

Ujęcia, mające wiele znaczeń, pozornie idiotyczne spełniają swoją rolę drogowskazu do Chatki Czarownicy. Albo Za Zasłonę.

Mój ukochany, najbardziej przerażający film nie tylko młodości, w wersji reżyserskiej to prawdziwe wyzwanie. Nadal. Nie do obejrzenia w samotności wieczorem, noway...

Przezajebiasta rola Fenn, której tak naprawdę nie widać w serialu - no tu dała pokaz mistrzowski, sama jej facjata jest przerażająca nawet w zwykłych ujęciach, co jest fenomenem bo to przepiękna kobieta!

Wszystko jest tu doskonale niezrozumiałe, okrasznoe przepięknym i strasznym soundtrackiem.

Całość? 

Idealna.

I bardzo BARDZO ROZPACZLIWIE smutna... 

Prequel, który wyjaśnia tak jakby wydarzenia zaistniałe w serialu - dla mnie to jednak jest bardziej ludzko nieludzka wersja tego, co tak naprawdę wydarzyło się w Twin Peaks...

POLECAM PO WSZE CZASY! 

MOJA OCENA: 10/10

ZOBACZ CAŁOŚĆ W WERSJI REŻYSERSKIEJ!

TU

[hasło:twin]

***

Prequel serialu Twin Peaks, opowiadajcy o wydarzeniach prowadzących do zabójstwa Laury Palmer.
Stan Waszyngton. Agenci FBI Chester Desmond i Sam Stanley prowadzą śledztwo w sprawie zabójstwa Teresy Banks. Agent Desmond odkrywa pewne poszlaki, a następnie znika w tajemniczych okolicznościach. Tymczasem Agent Dale Cooper uważa, że zabójca znów da o sobie znać.
Rok później w Twin Peaks, Laura Palmer spotyka się zarówno z Bobbym Briggsem (który dostarcza jej narkotyków od których jest coraz bardziej uzależniona), jak i z motocyklistą Jamesem Hurleyem. Nachodzi ją tajemniczy BOB. Wkrótce Laura odkrywa kim BOB jest naprawdę...

Wayward Pines. Szum Blake Crouch

Jak zaczęła się moja niesamowita przygoda z Miasteczkiem?
Przynętą. 
Zachętą okładkową. Toż to drugie Twin Peaks - wpadłam w zachwyt i porwałam ebooka!
I co się okazało?

Nie Twin Peaks. Coś innego. Coś mrocznego. Coś zupełnie PRZEREWELACYJNEGO!

Pełne zaskoczenie, ponieważ nie czytałam szczegółowego opisu książki, nawet nie wiedziałam, że jest to trylogia.
Pomysł, jaki zaistniał w tej serii książek, zaskoczył mnie równie mocno, co zakończenie w Wyspie Tajemnic Lehana... Przeczytajcie, a nie będziecie mogli wyjść ze zdumienia, szczęka opada dosłownie do podłogi!!!!
Nie na piszę nic więcej, bo wszystko będzie spojlerem... Dodam tylko, że Blake Crouch słynie z mega zaskakujących zwrotów akcji, pomysłów nie z tej ziemi i jednozdaniowych szokingów:)
Bardzo BARDZO polecam tą serię!

Oczywiście - NALEŻY CZYTAĆ W KOLEJNOŚCI!!!

P.S. Nie tykajcie serialu - najgorsza ekranizacja wszech czasów!!!!

MOJA OCENA: 10/10

PRZECZYTAJ FRAGMENT!

Odzyskał przytomność, leżąc na plecach. Słońce świeciło mu w twarz, nieopodal szemrała woda. W nerwie wzrokowym czuł oślepiający ból, u nasady czaszki miarowe, bezbolesne pulsowanie – odległy grzmot nadciągającej migreny. Przekręcił się na bok, z trudem usiadł i nisko pochylił głowę. Zanim otworzył oczy, wydawało mu się, że świat się zatacza, jakby podcięto jego oś. Pierwszy głęboki oddech odczuł tak, jak gdyby między górne żebra w lewym boku ktoś wbił mu stalowy klin. Z jękiem pokonał ból i zmusił się do otwarcia oczu. Lewe musiało poważnie opuchnąć, bo miał wrażenie, że patrzy przez szparkę.

Najzieleńsza trawa, jaką kiedykolwiek widział, gęsta i miękka, porastała pochyły brzeg rzeki. Między głazami rozrzuconymi wzdłuż jej koryta płynęła czysta, wartka woda. Po drugiej stronie rzeki piętrzyła się trzystumetrowa skarpa. Na półkach skalnych rosły kępy sosen, w powietrzu unosiły się ich woń i słodki chłód płynącej wody.

Miał na sobie czarne spodnie, czarną marynarkę i białą bawełnianą koszulę poplamioną krwią. Pod kołnierzykiem zwisał mu zawiązany byle jak czarny krawat.

Przy pierwszej próbie wstania kolana ugięły się pod nim, więc usiadł, na tyle gwałtownie, że po klatce piersiowej rozeszły się wibracje rozdzierającego bólu. Druga próba okazała się pomyślna, chwiejnie stanął, a ziemia zakolebała się pod jego stopami jak pokład. Powoli się odwrócił, szerzej stawiając nogi dla utrzymania równowagi.

Stanął na skraju rozległego pola, tyłem do rzeki. W oddali, w silnym słońcu południa, połyskiwały huśtawki i zjeżdżalnie.

Oprócz niego ani żywej duszy.

Za parkiem dostrzegł wiktoriańskie domy, a dalej zabudowania przy głównej ulicy. Miasteczko nie miało więcej niż półtora kilometra szerokości, leżało w niecce okolonej czerwono żyłkowanymi skalnymi zboczami, wznoszącymi się na setki metrów. W najwyższych, ocienionych górskich żlebach utrzymywał się śnieg, ale tu, w dolinie, było ciepło, w górze rozpościerało się bezchmurne kobaltowe niebo.

Mężczyzna sprawdził kieszenie spodni, potem jednorzędową marynarkę.

Brak portfela. Brak spinacza na banknoty. Brak dowodu tożsamości. Brak kluczy. Brak telefonu.

Tylko mały scyzoryk Swiss Army w jednej z wewnętrznych kieszeni.

* * *

Kiedy dotarł na drugą stronę parku, wzmógł czujność. Był coraz bardziej zdezorientowany, ale pulsowanie w szyjnym odcinku kręgosłupa przestało sprawiać mu ból.

Wiedział pięć rzeczy:

Jak się nazywa obecny prezydent.

Jak wyglądała twarz matki, chociaż nie mógł sobie przypomnieć jej imienia ani nawet brzmienia jej głosu.

Że potrafi grać na fortepianie.

I latać helikopterem.

Wiedział też, że ma trzydzieści siedem lat.

Oprócz tych faktów świat oraz jego własne w nim miejsce były nie tyle ukryte, ile wydrukowane w obcym języku, którego nie znał. Owszem, wyczuwał prawdę unoszącą się na obrzeżach świadomości, ale pozostawała tuż poza jego zasięgiem.

Szedł cichą ulicą domów mieszkalnych, przyglądając się mijanym samochodom. Czy jeden z nich należał do niego?

Stojące naprzeciwko siebie budynki były nieskazitelnie czyste i świeżo pomalowane, płoty ogradzały idealne kwadratowe trawniczki, na czarnych skrzynkach na listy widniały nazwiska właścicieli wypisane białymi drukowanymi literami.

Za każdym niemal domem widział kipiący życiem ogród, pełen nie tylko kwiatów, ale także warzyw i owoców.

Wszystkie barwy były niezwykle czyste i nasycone.

W połowie drugiego kwartału zabudowań skrzywił się z bólu. Wysiłek związany z chodzeniem sprawił, że musiał wziąć głęboki oddech, i to on wywołał ból w lewym boku. Zatrzymał się, zdjął marynarkę, rozpiął i rozchylił koszulę. To, co pod nią zobaczył, okazało się gorsze niż ból: cały lewy bok pokrywał mu rozległy, ciemny, podbiegnięty zjadliwą żółcią siniak.

Coś musiało go uderzyć w głowę. I to mocno.

Ostrożnie przesunął dłonią po czaszce. Ból nie ustępował, z każdą chwilą stawał się silniejszy, ale prócz stłuczonego lewego boku nie czuł żadnych objawów poważnych obrażeń.

Zapiął koszulę, wsunął ją w spodnie i ruszył dalej.

Wniosek był tylko jeden: uległ jakiemuś wypadkowi.

Może był to samochód. Może się przewrócił. Może ktoś go napadł; to by tłumaczyło brak portfela.

Powinien natychmiast pójść na policję.

Chyba że…

A jeśli zrobił coś złego? Popełnił zbrodnię?

Czy istniała taka ewentualność?

Może powinien poczekać, sprawdzić, czy coś mu się przypomni.

Chociaż nic w tym mieście nie wydawało mu się choćby w najmniejszym stopniu znajome, wlokąc się ulicą, zdał sobie sprawę, że czyta nazwiska na wszystkich skrzynkach na listy. Podświadomy odruch? Czy gdzieś w zakamarkach umysłu tkwiło przekonanie, że na jednej z tych skrzynek zobaczy swoje nazwisko, a ten widok sprawi, że przypomni sobie całą resztę?

Kilka przecznic dalej, w centrum miasteczka, domy górowały nad sosnami. Po raz pierwszy usłyszał odgłos jadących samochodów, odległe głosy, szum systemów wentylacyjnych.

Pośrodku ulicy zamarł, mimowolnie przekrzywiając głowę.

Wpatrywał się w skrzynkę na listy przed czerwono-zielonym, piętrowym domem.

Nie mógł oderwać wzroku od nazwiska na skrzynce.

MACKENZIE

– Mackenzie.

To nazwisko nic mu nie mówiło.

– Mack…

Za to pierwsza sylaba, owszem. A przynajmniej wywoływała jakąś reakcję emocjonalną.

– Mack. Mack.

Czy był Mackiem? Czy tak miał na imię?

– Mam na imię Mack. Cześć, jestem Mack, miło cię poznać.

Nie.

To słowo nie spływało z języka w naturalny sposób. Nie czuł, że do niego należy. Szczerze mówiąc, nie cierpiał tego słowa, ponieważ wywoływało…

Lęk.

Jakież to osobliwe. Z jakiegoś powodu to słowo budziło lęk.

Czy ktoś imieniem Mack go skrzywdził?

Szedł dalej.

Po przejściu kolejnych trzech przecznic dotarł do skrzyżowania ulicy Głównej i Szóstej, gdzie usiadł na ocienionej ławce i powoli, ostrożnie odetchnął. Rozejrzał się wokół, rozpaczliwie szukając czegoś znajomego.

Nigdzie ani śladu sklepu.

Na rogu, po przekątnej od miejsca, gdzie siedział, znajdowała się apteka.

Tuż obok kawiarnia.

W pobliżu kawiarni stał dwupiętrowy budynek z szyldem nad werandą:

HOTEL WAYWARD PINES

Aromat kawy ściągnął go z ławki. Podniósł wzrok i uznał, że źródłem zapachu musi być lokal The Steaming Bean, mieszczący się pół przecznicy dalej.

Hm.

W zaistniałej sytuacji nie była to może najprzydatniejsza informacja, ale uzmysłowił sobie, że uwielbia dobrą kawę. Pragnie jej. Kolejny mały fragment układanki stanowiącej jego tożsamość.

Podszedł do kawiarni, pociągnął siatkowane drzwi. Lokal był mały i uroczy, po woni poznał, że znają się na parzeniu. Po prawej, naprzeciwko baru, zobaczył ekspres do kawy, młynki, miksery, butelki z dodatkami smakowymi. Trzy stołki barowe były zajęte. Pod przeciwległą ścianą stały sofy i krzesła. Półka z wyblakłymi książkami w miękkiej oprawie. Dwóch staruszków toczyło bój na szachownicy pełnej figur z różnych kompletów. Ściany zdobiły prace miejscowych artystów: szereg czarno-białych portretów kobiety w średnim wieku, która na wszystkich fotografiach miała ten sam wyraz twarzy. Zmieniała się tylko ostrość obrazu.

Podszedł do kasy.

Kiedy dwudziestokilkuletnia baristka z jasnymi dredami w końcu go zauważyła, wydało mu się, że w jej ślicznych oczach mignęło przerażenie.

„Czy ona mnie zna?”

W lustrze za kasą dostrzegł własne odbicie i natychmiast pojął, co wywołało jej zniesmaczoną minę: lewą stronę jego twarzy pokrywał pokaźny siniak, a lewe oko było niemal całkowicie zamknięte przez opuchliznę.

„Mój Boże. Ktoś spuścił mi prawdziwy łomot”.

Jeśli pominąć ohydny siniak, był całkiem przystojny. Oceniał swój wzrost na sto osiemdziesiąt, może sto osiemdziesiąt trzy. Krótkie czarne włosy i dwudniowy zarost, ocieniający dolną część twarzy. Masywna, muskularna budowa ciała, widoczna w sposobie, w jaki marynarka układała się na barkach, a koszula opinała pierś. Pomyślał, że wygląda niby dyrektor działu reklamy albo marketingu. Kiedy był ogolony i wymuskany, musiał być pewnie cholernym przystojniakiem.

– Co podać? – spytała baristka.

Oddałby wszystko za filiżankę kawy, ale nie miał grosza przy duszy, jeśli w ogóle miał duszę.

– Parzycie tu dobrą kawę?

– No, tak.

Pytanie najwyraźniej zbiło kobietę z pantałyku.

– Najlepszą w miasteczku?

– To jest jedyna kawiarnia w miasteczku, ale tak, nasza kawa daje czadu.

– Znasz mnie? – szepnął mężczyzna, nachylając się nad blatem.

– Słucham?

– Poznajesz mnie? Czy czasami tu przychodzę?

– Nie wiesz, czy już tu kiedyś byłeś?

Mężczyzna potrząsnął głową.

Kobieta przyglądała się mu przez chwilę, jakby oceniała jego szczerość i próbowała ustalić, czy ten gość z obitą twarzą jest świrem, czy może z nią pogrywa.

– Chyba nigdy wcześniej cię nie widziałam – powiedziała w końcu.

– Jesteś tego pewna?

– Cóż, w Nowym Jorku jest inaczej.

– Uczciwe postawienie sprawy. Dawno tu pracujesz?

– Nieco więcej niż rok.

– I nie jestem stałym klientem ani nikim takim?

– Z całą pewnością nie jesteś stałym klientem.

– Czy mogę cię jeszcze o coś spytać?

– Jasne.

– Gdzie my jesteśmy?

– Nie wiesz, gdzie jesteś?

Mężczyzna się zawahał, jakby część niego wzbraniała się przed przyznaniem się do tak kompletnej bezradności. Kiedy wreszcie potrząsnął głową, baristka zmarszczyła brwi, jakby nie mogła uwierzyć w to pytanie.

– Nie pogrywam z tobą – powiedział.

– Jesteśmy w Wayward Pines w stanie Idaho. Twoja twarz… Co ci się stało?

– Ja… Naprawdę jeszcze nie wiem. Czy w tym miasteczku jest szpital?

Zadając to pytanie, poczuł, jak przenika go złowrogi dreszcz.

Słabe przeczucie?

A może zimne palce głęboko ukrytego wspomnienia przesuwające się po jego kręgosłupie?

– Tak, siedem przecznic na południe stąd. Natychmiast powinieneś pójść na ostry dyżur. Mogę wezwać karetkę.

– Nie trzeba. – Cofnął się od lady. – Dzięki… jak ci na imię?

– Miranda.

– Dzięki, Mirando.

Ponowne wyjście na słońce sprawiło, że się zachwiał, a ból głowy podskoczył o kilka stopni, do dolnych stanów rozsadzających. Jezdnia świeciła pustkami, więc łamiąc przepisy, przeszedł na drugą stronę Głównej, po czym ruszył w kierunku Piątej. Po drodze minął młodą matkę z małym synkiem, który szepnął do niej coś, co zabrzmiało jak: „Mamo, czy to on?”.

Kobieta uciszyła chłopca, napotkała wzrok mężczyzny i powiedziała przepraszająco:

– Proszę wybaczyć. On nie chciał być niegrzeczny.

Mężczyzna dotarł do skrzyżowania Piątej i Głównej i stojącego przy nim piętrowego budynku z czerwonobrązowego piaskowca. Na przeszklonych podwójnych drzwiach widniał napis PIERWSZY NARODOWY BANK WAYWARD PINES. Obok domu, nieopodal bocznej uliczki, dostrzegł budkę telefoniczną.

Najszybciej, jak potrafił, pokuśtykał i zamknął się w budce.

W życiu nie widział tak cienkiej książki telefonicznej. Wertował ją w nadziei na olśnienie, ale książka składała się z zaledwie ośmiu stron i kilkuset nazwisk, które, podobnie jak wszystko inne w tym miasteczku, nic mu nie mówiły.

Upuścił książkę, która zakołysała się na metalowym sznurze, i oparł czoło o chłodną szybę.

Jego uwagę przykuły przyciski z cyframi.

Poczuł cudowną ulgę i uśmiechnął się.

„Znam swój numer domowy”.

Zanim podniósł słuchawkę, dla pewności kilkakrotnie wstukał numer, który zdawał się spływać mu z opuszek palców z łatwością utrwalonej wiedzy i pamięci mięśniowej.

Zadzwoni na koszt rozmówcy, modląc się, żeby ktoś był w domu, przy założeniu, że kogoś miał. Oczywiście nie zdoła się przedstawić, w każdym razie nie prawdziwym nazwiskiem, ale może rozpoznają jego głos i przyjmą rozmowę.

Podniósł słuchawkę i przyłożył do ucha.

Wysunął palec w stronę „0”.

Brak sygnału.

Kilkakrotnie kliknął widełkami, ale bez rezultatu.

Zdziwiło go, jak szybko wezbrała w nim wściekłość. Trzasnął słuchawką. Lęk i gniew, niczym pospiesznie, kilkakrotnie uruchamiany zapłon, przetoczyły się przez niego w poszukiwaniu ujścia. Cofnął prawą rękę z zamiarem uderzenia pięścią w szybę, niech szlag trafi knykcie, ale płomień bólu w obitych żebrach przesłonił wszystko. Mężczyzna zgiął się wpół i runął na podłogę.

Pulsowanie u podstawy czaszki narastało.

Zaczął widzieć podwójnie, potem obraz się zatarł, przeszedł w ciemność…

(...)

***

Jest tylko jedna rzecz straszniejsza niż obłęd: świadomość, że jesteś przy zdrowych zmysłach…

Agent specjalny Ethan Burke przybywa do Wayward Pines w stanie Idaho w poszukiwaniu dwóch zaginionych funkcjonariuszy. Tuż po tym, jak przekracza granice miasta, rozpędzona ciężarówka taranuje jego auto. Burke traci pamięć. Nie wie, kim jest i gdzie się znajduje. Szybko jednak zauważa, że w miasteczku dzieją się dziwne rzeczy, a kontakt ze światem zewnętrznym jest niemożliwy. Ethan ma nowy cel: przetrwać.

Cykl: Wayward Pines (tom 1)

EKRANIZACJA - SERIAL /KLIKNIJ ZDJĘCIE/

TRAILER