Otchłanie Pilar Quintana

"Malutka, chudziutka, cieniutka, niby taka sama jak mama w dzieciństwie, ale kropka w kropkę jak tata. Brzydkie dziecko."

Taką mamy tutaj właśnie narratorkę.

Lubię obserwować świat oczami dziecka - zawsze mi się podobała taka narracja, tylko trzeba umieć ją pisać.

Tu jest ok.

Spokojnie, rzeczowo i prosto.

Ale co się za tym kryje?

Jak zawsze dramat.

Życie rodzinne widziane oczyma dziecka: starszy o dwadzieścia kilka lat mąż, młodsza o dwadzieścia kilka lat żona, zdrada i życie po niej.

A tak naprawdę bezsens egzystencji znudzonej kobiety, której nie wystarcza bycie żoną i matką.

Czy jej współczułam?

Wcale. Zero empatii.

Sfrustrowana kobieta, która nie ma celów w życiu, nie ma hobby, nienawidzi swojego życia, swojej rodziny, choć sama moim zdaniem niewiela ma do zaoferowania. Jak zawsze tylko szkoda dziecka, które w swojej samotności musi uciekać w świat wyobraźni, chwilami niezbyt przyjemny i bawić się w opiekunkę matki..

Przez tą niby spokojną narrację przebija się samotność ośmioletniej dziewczynki, depresja i obsesja matki na punkcie śmierci, znikania i ciężkiego życia ze starszym mężem, cierpliwość żółwia, determinacja i upór starszego męża czyli... życie.

Które niektórych przerasta.

"Niektórzy ludzie chcą umrzeć."

To też jest opowieść tego rodzaju, która pozostawia niedosyt. Jest tam jakaś głębia, ale co z niej tak naprawdę wynika?

Nie wiadomo.

Wielu rzeczy trzeba się tylko domyślić.

I jakoś nie zauwżyłam tam portretu Kolumbii...

Można sobie zerknąć, bo jest to bardzo króciutki dramat, właściwie nowelka.

MOJA OCENA: 6/10

PRZECZYTAJ FRAGMENT!

TU

***

"Otchłanie” Pilar Quintany to powieść psychologiczna prezentująca zaskakująco żywy i szczery portret Kolumbii w latach 90.

Ośmioletnia Claudia jest jedynaczką. Mocno związana z matką, ma znacznie chłodniejszą relację z ojcem skupionym na prowadzeniu rodzinnego interesu ze swoją siostrą. Ciąg wydarzeń sprawia, że ich spokój nagle zostaje zakłócony. Matka Claudii po zakończeniu burzliwego romansu popada w depresję. Swoje lepsze dni spędza na gotowaniu, czytaniu rozrywkowych magazynów i pielęgnowaniu roślin, których ma tak wiele, że salon zaczyna przypominać dżunglę.

Im bardziej matka Claudii jest zimna i zdystansowana, tym bardziej córka pragnie jej uwagi i miłości. Dziewczynka wyczuwa ponure nastroje rodziców i za wszelką cenę stara się przywrócić w rodzinie równowagę, co odbija się mocno na jej zdrowiu. „Otchłanie” pokazują, jak dzieci są w stanie rozpoznać złożone sytuacje i dynamikę świata dorosłych, nawet jeśli nie potrafią ich w pełni zrozumieć. Ukazują także sprzeczności dzieciństwa; jego kruchość, a zarazem niezwykłą odporność. Dotykają również trudnego tematu traum rodzinnych przekazywanych z pokolenia na pokolenie.

„Otchłanie” podbiły serca jury nagrody Alfaguara, czyniąc Pilar Quintanę jedną z najbardziej urzekających autorek z Ameryki Łacińskiej.