Spowiedź Marilyn Monroe Anna Lerke

"Mam 11 lat. Stoję na dachu sierocińca i patrzę na wytwórnie filmową. Myślę nad tym, co będzie w przyszłości. Chcę zdobyć świat. Chcę zostać kimś. Mam dość bycia samotną, niechcianą, brzydką dziewczyną, której nikt nie chce i nikt nie pamięta."

Jestem w delikatnym szoku po tej lekturze...

I napiszę tak: rola jaką napisał specjalnie dla swojej żony prawie były mąż w filmie Skłóceni z życiem IDEALNIE (niestety) odzwierciedlała samą postać Marilyn. To świadczy tylko o tym, jak gdzieś  tam jednak, jako człowiek inteligentny, rozszyfrował jej osobowość prawie w punkt, poświęcając jej tą rolę.

"Ona jest kwintesencją kobiecości. Będąc z nią, człowiek pragnie umrzeć. Ta dziewczyna jest wyzwaniem dla każdego mężczyzny. Zdaje się potęgować jego cechy wrodzone: pozer robi się jeszcze większym pozerem, człowiek zagubiony traci grunt pod nogami, stary czuje się starszy. Działa niby magnez, który wyciąga z męskiego zwierzęcia dominujące cechy jego osobowości."

Dziewczyna z taką osobowością i z takimi kompleksami, posiadanymi nie z jej winy, nie miała absolutnie żadnych szans, żeby przeżyć w środowisku filmowym.

Nie była wyrachowana, nie była zimna, nie była kombinatorką - była bardzo prostą, szczerą dziewczyną i BARDZO naiwną, która wierzyła w miłość i w szczerość i w ciężką pracę oraz w to, że mężczyźni są szczerzy i doceniają ją w całości.

Jasne...

"Płaczesz za łatwo - powiedział - ponieważ twój rozum się nie rozwinął. W porównaniu z twoim biustem jest jeszcze embrionem."

Nie chciała być postrzegana przez pryzmat seks bomby, ale sorry - na taki wizerunek (NIESTETY) zapracowałą sobie sama...

I choć nie mam prawa oceniać, to jednak to, co przeczytałam, daje mi troszkę światła na samą Marilyn - zagubioną dziewczynkę, o osobowości dziecka w ciele dorosłej, pięknej kobiety - a to nie mogło się skończyć dobrze. Niezależnie od teorii spiskowych, jakie powstały nt. jej śmierci uważam, że i tak nie dałaby rady dożyć później starości.

Jednakże pomijając to wszystko, na co sobie ona właściwie sama zapracowała i generalnie raczej chyba miała pecha że wyglądała tak jak wyglądała  a nie szczęście, to jednak na zawsze pozostanie ikoną piękna i szczerości, choć to właśnie uroda i szczerość okazała się jej przekleństwem...

I została pożądaną przez wszystkich, piękną dziewczyną, którą każdy chciał i każdy pamiętał. Ciągle samotną...

Polecam - dość szokująca i bardzo smutna, choć chwilami irytująca w głupocie i naiwności bohaterki lektura, choć jeszcze bardziej fragmenty wypowiedzi z innych biografii tej pięknej i smutnej kobiety skłaniają mnie do poszukiwań może jeszcze czegoś innego...

Fajnie po takiej lekturze obejrzeć sobie z nią filmy (gdzie człowiek zdaje sobie sprawę z wiecznej maski...), szczególnie polecam właśnie Skłóconych z życiem - jest przerewelacyjny!

MOJA OCENA: 7/10

PRZECZYTAJ FRAGMENT!

TU

***

Ikona popkultury, seksbomba, modelka, aktorka wszechczasów. Zarazem osoba, która większość swego dzieciństwa spędziła w sierocińcach i rodzinach zastępczych. Gdy miała osiem lat, padła ofiarą molestowania seksualnego. Była nieśmiała, jąkała się i nic nie zwiastowało, że ta skromna dziewczyna spełni swoje największe marzenie o byciu gwiazdą filmową.

Ostatecznie Norma Jean Mortenson, zdecydowanie bardziej znana pod pseudonimem artystycznym Marilyn Monroe, zrobiła zawrotną karierę, a jej role, takie jak te w sławnych komediach muzycznych „Mężczyźni wolą blondynki” czy „Pół żartem, pół serio”, są znane i pamiętane do dzisiaj. Prywatnie nie stroniła od alkoholu, zaliczyła pobyt w szpitalu psychiatrycznym, trzy rozwody, romans z prezydentem USA, a spekulacje wokół jej niespodziewanej śmierci nie ustają po dziś dzień.

Jak to wszystko wyglądało z perspektywy Marilyn Monroe? Poznajcie jej historię przedstawioną przez nią samą!

Diana. Jej historia Andrew Morton/Spencer film (2021)

Przepiękne widoki, klimatyczne wnętrza i wiecznie skrzywiona bohaterka, która nie wzbudza litości, ale irytację... Zarówno w ekranizacji, jak i w samej powieści/wywiadzie.

Idealnie dobrana aktorka, na którą już nie mogłam patrzeć gdzieś około 20. minuty filmu... Kwaśna mina i "pokrzywdzenie przez los" były żenujące.

Jak dla mnie, same negatywne emocje i zero współczucia: rozczarowanie tym, że jednak Kopciuszkiem można być tylko w bajce? Serio? Skrajna niedojrzałość (pokazana w książce!) i wieczne nieszczęście (pokazane już wszędzie). 

Mieć ciastko i zjeść ciastko.

Nie wiem, czy polecam, u mnie negatywne odczucia na całej linii, co do postaci Lady D.

Cudowny plakat filmowy!

MOJA OCENA: 5/10

PRZECZYTAJ FRAGMENT!

TU

ZOBACZ TRAILER!

TU

***

Księżna Diana, królowa ludzkich serc – ikona za życia i legenda po śmierci – nie przestaje fascynować.

Ta przełomowa biografia nazwana „najdłuższym pozwem rozwodowym w historii” została napisana we współpracy z samą księżną i przy wsparciu jej przyjaciół. Nigdy wcześniej żaden członek rodziny królewskiej nie mówił w tak surowy, nieupiększony sposób o swoim nieszczęśliwym małżeństwie, relacji z królową, wyjątkowym życiu w domu Windsorów, nadziejach, obawach i marzeniach.

Po dwudziestu pięciu latach od pierwszego wydania Morton powraca do tajnych taśm, które nagrał z księżną, i ujawnia nowe, zaskakujące fakty o jej życiu i osobowości. W tym nowym, rozszerzonym wydaniu biograf analizuje dziedzictwo Diany – kobiety, która odmieniła rodzinę królewską, nadając jej bardziej emocjonalną, ludzką twarz, a tym samym pomagając jej wejść w XXI wiek. Morton bada także także wpływ, jaki poprzednia edycja książki wywarła na opinię publiczną. Diana. Jej historia jest książką najbliższą autobiografii księżnej, jaka kiedykolwiek powstanie.

AUTOR

Reflections: An Oral History of Twin Peaks Brad Dukes

"The world of Twin Peaks is full of different people doing different things. Nearly one hundred individual voices are documented in the following text, and it may be challenging to keep it all straight. A brief description of the interviewee’s role is included before their first quote, and at the author’s discretion. If you require further assistance, please reference the Census of all interview participants at the conclusion of this book."

Po rewelacyjnych creepy czytadłach: Sekretny dziennik Laury Palmer i Sekrety Twin Peaks ten reportaż nie powala.

Największą gratką tu są zdjęcia.
Całość działa na zasadzie wspomnień, tak więc jest prawdziwym rarytasem dla tych, którzy uczestniczyli w całej produkcji serialu.

Dla nas, zwykłych czytelników?
Nie bardzo jest to nostalgiczny powrót do źródeł...

To tak, jakbyśmy słuchali rozmowy naszych rodziców na rocznicowym balu absolwentów: 
- A pamiętasz, jak...?
- Nie, to było trochę inaczej...?
- Pamiętam tą rozmowę...
- Pamiętam, że wtedy...

No właśnie.

Rozmowy, wspomnienia aktorów, członków ekipy, twórców, autora cudnej muzyki. Tak wygląda całość, która broni się też klimatem, jakże przeze mnie kochanym)

Jednakże nie wiem, czy warto kupić ten album, no chyba że ktoś jest kolekcjonerem - wtedy warto zawsze.
Jeśli kiedykolwiek doczeka się on wydania polskiego, chyba się nie skuszę na zakup.

Czy wyjaśniony zostaje tu fenomen serialu?
Jest tak rozdział, próbujący rozgryźć ten temat.

Czy udaje się go wyjaśnić?

...

Czy trzeba go wyjaśniać?

...

MOJA OCENA: 5/10

PRZECZYTAJ FRAGMENT!

AUTHOR’S NOTE

I will always remember a quiet summer night in August of 1990. I was nine years old, playing alone in the upstairs family room with my collection of action figures. I went downstairs for a Coke and noticed my mother was on the edge of her seat, as if she was about to be metaphysically absorbed by the tiny television set on the kitchen counter.

As I inched closer to the screen, I saw a dark figure moving through the woods at night and asked my mom what she was watching. Without taking her eyes off the television, she whispered, “A girl has been killed and they are trying to find the murderer.” I didn’t dare leave the kitchen until the credits rolled.

In the following weeks, every new episode of Twin Peaks enchanted me with conflicted feelings of fear and fascination. I began hiding under the covers as I went to sleep every night, yet at school I covered my journal with drawings of ghostly giants, “Have You Seen This Man?” fliers, and a bespectacled lady cradling a log.

Almost twenty-five years later, Twin Peaks continues to fill me with wonder. I am compelled to document and preserve this brief chapter of television history that is unlike any other, before or since. It is my wish that this book brings you a little deeper into the world of Twin Peaks, a place that is both wonderful and strange.

INTRODUCTION

Countless television series have come and gone over the last sixty-five years, but few have managed to lead a profound and perplexing life as Twin Peaks. Six months before premiering on the American Broadcasting Company (ABC) in April of 1990, Twin Peaks was hyped as “the series that may change it all” on the cover of Connoisseur Magazine and a rogue wave of publicity was born.

Defying skeptical ABC executives, thirty-five million viewers tuned in for Twin Peaks’ broadcast debut. The tale of an enigmatic federal agent investigating the slaying of a small-town homecoming queen bewitched audiences and propelled the catchphrase “Who killed Laura Palmer?” into the national conversation.

A rabid cult of fans was born and a media circus stretched throughout the summer as stars of the show appeared on magazine covers and late-night talk shows with Johnny Carson and David Letterman. The frenzy became intoxicating as Twin Peaks received record-breaking Emmy nominations, won three Golden Globes, and spawned a book on the New York Times Best Seller list.

More than a routine crime procedural, Twin Peaks was capable of being melodramatic, hilarious, and downright terrifying within the span of minutes. Coffee, doughnuts, and cherry pie were consumed in mass quantities. A middle-aged woman with an eye patch was obsessed with inventing silent drape runners. A ponytailed truck driver attacked his wife with a bar of soap stuffed in a sock. Twin Peaks was unclassifiable and undefined, yet still engrossing to both viewers and critics yearning for the next generation of distinguished television.

BREAKING GROUND

This oral history begins in a nameless café in Los Angeles, California, where David Lynch and Mark Frost first met. The two cocreators of Twin Peaks were first paired in the mid-1980s to collaborate on a film adaptation of Goddess, a Marilyn Monroe biography by author Anthony Summers. Lynch was a film director regarded for his midnight-cinema mainstay Eraserhead (1977) and his feature adaptations of The Elephant Man (1980) and Dune (1984). Frost was a seasoned screenwriter who had honed his craft working with television trailblazer Steven Bochco on the lauded police drama Hill Street Blues.

Mark Frost (series cocreator and executive producer): David and I were introduced by one of our mutual agents at CAA [Creative Artists Agency]; I believe it was in 1985. I remember it being at a coffee shop or a restaurant in Westwood, but David remembers it as somewhere else. My first impression of him was that he was a guy I felt completely in tune with. He was remarkably easy to get along with and it turned out we just had very compatible sensibilities.

Ken Scherer (former chief operating officer, Lynch/Frost Productions): Mark is a storyteller and David is an artist, that’s really how I saw them perform. Whether it is David’s photography, his art, or his films – he’s very visual; he’s very experiential. He makes you experience things you would not choose necessarily to experience. He sees the world in a very different way than most minds and Mark is a classic storyteller who chose film, TV, and novels to tell his stories. So, the two of them were a perfect combination. David had this vision that Mark could grab a hold of.

Jules Haimovitz (former president and chief operating officer, Spelling Entertainment): David and Mark are two of the greatest, most talented guys I’ve met in this business. Their intelligence level is phenomenal. They were not spoiled Hollywood types in any way, shape, or form. This would be a whole different industry if everyone had their demeanor.

David was just a very creative sort who lets things roll off his back; he wasn’t temperamental at all. He lives within his own mind and is just an interesting guy. Mark was more of like a college professor. He was very academic, a strong writer with strong story and character.

Mark Frost: I think the dynamic that David and I established early on is the one we’ve always had where we learned we could just sit in a room and start talking and things start to bubble up. It’s just like making music, a jam session you could say, and it’s just a tremendous amount of fun. A lot of hard work and a lot of laughs and it’s been the same ever since [...]

***

Reflections: An Oral History of Twin Peaks examines David Lynch and Mark Frost’s legendary television series that aired on the ABC network from 1990-91. As the mystery of “Who Killed Laura Palmer?” played out on television sets across the world, another compelling drama was unfolding in the everyday lives of the show’s cast and crew. Twenty-five years later, Reflections goes behind the curtain of Twin Peaks and documents the series’ unlikely beginnings, widespread success, and peculiar collapse. Featuring first-hand accounts from series cocreator Mark Frost and cast members including Kyle MacLachlan, Joan Chen, Sherilyn Fenn, Piper Laurie, Michael Ontkean, Ray Wise, Billy Zane, and many more – Reflections explores the magic and mystique of a true television phenomenon, Twin Peaks.

KEN SCHERER ON SET WITH DAVID LYNCH, 1991

DANA ASHBROOK AND MÄDCHEN AMICK

JOAN CHEN AND DAVID LYNCH

JACK NANCE AS PETE MARTELL

MÄDCHEN AMICK AND CHRIS MULKEY ON THE SET OF THE DOUBLE R DINER

RICHARD BEYMER WITH LESLI LINKA GLATTER AS THE ONE EYED JACK’S SERVANT

KYLE MACLACHLAN AS AGENT DALE COOPER

MICHAEL HORSE, MICHAEL ONTKEAN AND KYLE MACLACHLAN

ANNETTE FABRIZI-COCCARELLI AND DAVID PATRICK KELLY

RAY WISE, GRACE ZABRISKIE AND RICHARD BEYMER

MICHAEL HORSE, KYLE MACLACHLAN, WENDY ROBIE AND EVERETT MCGILL

WARREN FROST AS DR. WILL HAYWARD

THE PACKARD SAW MILL

MARK FROST, KYLE MACLACHLAN, CARLA FABRIZI

CATHERINE COULSON AS THE LOG LADY

SHERYL LEE ATTENDS THE 1990 PRIME TIME EMMY AWARDS

JAMES MARSHALL ATTENDS THE 1990 PRIME TIME EMMY AWARDS

FRANK SILVA

PIPER LAURIE AS CATHERINE MARTELL

DAVID DUCHOVNY AS AGENT BRYSON

KIMMY ROBERTSON AS LUCY MORAN

WENDY ROBIE AS NADINE HURLEY

JOAN CHEN AND JACK NANCE

THE MISS TWIN PEAKS PAGEANT

THE GIANT SERVES AGENT COOPER A CUP OF WARM JOE

FRANK SILVA AND KYLE MACLACHLAN

AUTOR

↓

Słyszałem, że malujesz domy/Irlandczyk Charles Brandt

"- Słyszałem, że malujesz domy. - To były pierwsze słowa, jakie powiedział do mnie Hoffa. Farbą jest krew, która podobno rozbryzguje się po ścianach i podłodze, kiedy się kogoś zastrzeli.
- Sam załatwiam też roboty stolarskie - odpowiedziałem. Zwrot ten odnosi się do robienia trumien i oznacza, że samemu pozbywasz się ciał."

Świetna, klimatyczna opowieść autobiograficzna, genialnie wprowadzająca w świat rodzin mafijnych.
Rewelacyjna postać Franka - jestem ciekawa, jak zagra nią De Niro;) Ekranizacja 27 listopada!

MOJA OCENA: 8/10

PRZECZYTAJ FRAGMENT!

TU

***

UWAGA: FILMOWA EDYCJA "Słyszałem, że malujesz domy..."

Książka stała się podstawą filmu w reżyserii laureata Oscara, Martina Scorsese. W rolach głównych występują zdobywcy Oscarów: Robert De Niro, Al Pacino, Joe Pesci, Anna Paquin oraz nominowany do Oscara Harvey Keitel. Twórca scenariusza to również laureat Oscara, Steven Zaillian.

Irlandczyk to epicka saga o zorganizowanej przestępczości w powojennej Ameryce widziana oczami Franka Sheerana, weterana II wojny światowej, specjalisty od szemranych interesów i zabójcy na zlecenie, który pracował dla mafijnego bossa Russella Bufalino. Obejmująca kilkadziesiąt lat opowieść Sheerana wyjaśnia jedną z największych nierozwiązanych wcześniej zagadek w dziejach Ameryki – historię zniknięcia przywódcy związkowego Jimmy’ego Hoffy. Jest to także podróż po korytarzach zorganizowanej przestępczości. Odsłania jej mechanizmy, walkę o wpływy, animozje i powiązania z amerykańską polityką. W hierarchii półświatka Sheeran wspiął się tak wysoko, że w ramach wytoczonego procesu przeciwko Komisji Syndykatu Cosa Nostry, rząd Stanów Zjednoczonych wymienił go jako jedną z zaledwie dwóch osób pochodzenia innego niż włoskie wśród najważniejszych członków i współpracowników mafii. Obok Sheerana na liście znajdowały się takie „sławy“, jak Anthony „Tony Pro“ Provenzano i Anthony „Gruby Tony“ Salerno. W wywiadach nagrywanych na przestrzeni bez mała pięciu lat Frank Sheeran wyznał Charlesowi Brandtowi, że na zlecenie mafii zabił ponad dwadzieścia pięć osób. Na podstawie tych nagrań autor stworzył książkę, od której nie będziesz mógł się oderwać - prawdziwy klasyk gatunku. "Opowiedziane niezwykle oszczędnie i z mrożącą krew w żyłach mocą. W porównaniu z tą książką Rodzina Soprano sprawia nagle wrażenie teatralnie sztucznej i barokowo zdobnej opowieści." New York Daily News

EKRANIZACJA

↓

TRAILER
↓

HISTORIA FRANKA
↓

AUTOR
↓

Dzieci, które gorszą Artur Nowak

„Myśli, których się nie zdradza, ciążą nam, zagnieżdżają się, paraliżują nas, nie dopuszczają nowych i w końcu zaczynają gnić. Staniesz się składem starych śmierdzących myśli, jeśli ich nie wypowiesz.”

Kolejna propozycja autora z serii kontrowersyjnych tematów, tym razem głos mają dzieci. Poznajemy ich stronę cierpienia i wpływ, jaki wywarło na nie molestowanie.
Różne dzieciaki, różne historie (opowiedziane już przez dorosłych). Różne zakończenia. Różne postawy. Różne traumy.
Książka podzielona jest na 3 części.
Pierwsza część, zatytułowana "Ofiary" przedstawia wywiady z ofiarami pedofilii. 

W części drugiej wypowiadają się eksperci:
- Andrzej Kobyliński - duchowny katolicki, filozof i teolog, doktor habilitowany nauk humanistycznych z dziedziny filozofii,
- Marcin Wójcik - absolwent Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie i Polskiej Szkoły Reportażu, dziennikarz
- Stanisław Obirek - historyk, antropolog kultury, były jezuita, profesor nauk humanistycznych,
- Ewa Łętowska - profesor nauk prawnych.

Część trzecia zawiera podsumowanie i rozważania autora, dotyczące m.in. celibatu księży.

Jak dla mnie, troszkę więcej jest tu hejtu (szczególnie w pytaniach podczas wywiadów), mniej obojętnej postawy, ale i tak wszystko przedstawione zostało rzetelnie i profesjonalnie.
To raczej dokument jest, nie beletrystyka. 

Polecam - warto szczególnie zapoznać się z tematyką celibatu, która jest przyczyną patologii w Kościele - zawsze tak uważałam.


MOJA OCENA: 7/10

PRZECZYTAJ FRAGMENT!

Zamiast wstępu W Polsce o ofiarach pedofilii duchownych i o dzieciach księży i zakonników wciąż wiemy niewiele. Strategia Kościoła katolickiego nie zmienia się od lat: milczenie, a jak już trzeba coś powiedzieć – minimalizowanie problemu. Hierarchowie kalkulują, że jakoś to będzie. Mają przecież miliony wiernych, dobre relacje z rządzącymi, po co nagłaśniać skandale? Ludzie nie chcą słuchać o krzywdach dzieci. W przestrzeni Kościoła duchownym, którzy upominają się o prawa ofiar pedofilów, hierarchowie zamykają usta. Ksiądz Wojciech Lemański przez wiele lat był pozbawiony środków do życia, nie mógł odprawiać publicznie mszy, głosić kazań i rekolekcji. Ostro wypowiadał się na temat pedofilii w Kościele. Karę nałożył na niego arcybiskup Henryk Hoser, który przez lata chronił pedofila skazanego za molestowanie ministrantów. Hoser był dla sprawcy na tyle wyrozumiały, że w trakcie toczącego się postępowania karnego, zakończonego wyrokiem skazującym, pozwalał mu na kontakty z młodzieżą mimo wstrząsających świadectw pokrzywdzonych, zmuszanych do oglądania pornografii i przyrodzenia księdza.

Ksiądz Krzysztof Mądel, jezuita, stał się niewygodny, od kiedy opowiedział o swoich doświadczeniach związanych z wykorzystaniem seksualnym przez proboszcza. To jeden z niewielu księży, który potrafi prostym językiem mówić o grzechu i głupocie w Kościele. Przełożeni jezuitów nie mieli dla niego litości, bo w metropolii małopolskiej mają duże doświadczenie w zamykaniu ust niewygodnym zakonnikom. Mądel dostał zakaz wypowiedzi i publikacji. Kilka kilometrów od celi, z której dojeżdża codziennie do szpitala rowerem (jest tam kapelanem), rezyduje metropolita krakowski arcybiskup Marek Jędraszewski. Ten sam, który jako biskup pomocniczy w Poznaniu organizował akcję listów poparcia dla arcybiskupa Juliusza Paetza, zmuszając do ich podpisywania księży dziekanów dekanatów archidiecezji poznańskiej . Przyzwyczailiśmy się już do tego, że niemal codziennie internet donosi o kolejnych nadużyciach duchownych. Notki ograniczają się do opisu samego wykorzystywania. Niewiele mówi się o ofiarach, które przez lata zmagają się z poczuciem winy, odrzuceniem przez rodzinę i środowisko rówieśnicze. To temat pomijany. Jesteśmy społeczeństwem o niskich zasobach wrażliwości. Szukamy sensacji. Osądzamy surowo sprawców, ale nie umiemy wejść w skórę pokrzywdzonego. Traktujemy go jak kogoś pokalanego, nie chcemy go wysłuchać, a to pierwszy krok w procesie terapeutycznym. Sprawę załatwia się po cichu. Na całym świecie myślano podobnie. W USA, Australii, Meksyku, Chile hierarchowie do samego końca odwracali wzrok od problemów. Jak to się skończyło, dowiedzieliśmy się po latach.

Poczucie odpowiedzialności w rozumieniu polskich hierarchów sprowadza się do ochrony wizerunku instytucji. Mamy wytyczne, delegatów– chełpią się hierarchowie. Opisuję w tej książce, jak działają te wytyczne i sami delegaci. Ponownie oddaję też głos ofiarom, dzieciom księży, ich matkom. Niech mówią. Autor „Oskara i pani Róży” Eric -Emmanuel Schmitt zachęca, by mówić: „Myśli, których się nie zdradza, ciążą nam, zagnieżdżają się, paraliżują nas, nie dopuszczają nowych i w końcu zaczynają gnić. Staniesz się składem starych śmierdzących myśli, jeśli ich nie wypowiesz”.

***

To powieść o ojcach, o których się nie mówi. O niby rodzinach, których oficjalnie być nie może. O krzywdzie dzieci, która przez hipokryzję i system praktyk Kościoła katolickiego, jest zamiatana pod dywan.

A przede wszystkim to autentyczne historie ludzi uwikłanych w relacje, które zmieniły ich życie: kobiet i mężczyzn, którzy coś zyskali i coś stracili w związkach z księżmi, ludzi, którzy są owocami związków, niekiedy zapoczątkowanych gwałtem, z duchownymi. Wychowywani na plebanii, w wynajmowanych przez lata mieszkaniach, zmuszeni wyjechać za granicę, niekiedy zaakceptowani, częściej odrzuceni i napiętnowani. Żyją wśród nas, choć nie chcemy tego dostrzec.

Poruszający reportaż otwierający bolesny temat, o którym do tej pory nie mówiło się na głos.